Van boeketten naar bewoners

Toen het werk na corona in de bloemenwinkel fysiek te zwaar werd en lange dagen lastig te combineren bleken met het moederschap, gooide Maike het roer om. Ze reageerde op een Facebookbericht van Het Gastenhuis Hoevelaken en werkt daar inmiddels al sinds de opening als woonzorgmedewerkster. “Ik stond vanaf mijn veertiende in de bloemenwinkel en wist niet beter. Achteraf had ik deze stap veel eerder moeten zetten.”

Omdat Maike geen zorg achtergrond had, solliciteerde ze eerst als gastvrouw. “Ik twijfelde of ik de overstap wel kon maken zonder de juiste papieren,” vertelt ze. “Tijdens het eerste gesprek bij Het Gastenhuis vroegen ze of ik toch de zorg in wilde. Dat leek me prachtig, maar ook spannend.” Ze startte als gastvrouw en rolde daarna vanzelf in het zorgteam. Haar ervaring uit de winkel komt goed van pas in de zorg. “Ik ben een harde werker, de hele dag lopen en je handen uit de mouwen steken: dat was ik al gewend. Bovendien ben ik een echte teamplayer en pak je hier simpelweg alles samen aan.”

De mens zien, niet de ziekte

Buitenaf hoor je vaak verhalen over een enorme werkdruk in de zorg, waarbij bewoners bijvoorbeeld voor tien uur uit bed moeten zijn. Ook Maike kende deze verhalen onder andere via haar zus, die ook in de zorg werkt. Bij Het Gastenhuis ervaart ze precies het tegenovergestelde. “Die druk is hier helemaal niet. Ik ervaar geen tijdsdruk en we doen alles samen in het team; er heerst geen hiërarchie. Je kunt met al je vragen bij collega’s terecht.” Zelfs het rapporteren, iets wat ze vooraf best eng vond, viel haar reuze mee dankzij de goede begeleiding.

Maike stapte volkomen blanco in de wereld van dementiezorg. Ze kende de ziekte niet van dichtbij, maar verdiepte zich er al snel in via de workshop: Zeg ja bij dementie en e-learnings. Inmiddels volgt ze een opleiding en behaalde ze verschillende certificaten in de zorg. “Je leert ontzettend veel door er dagelijks mee om te gaan. Ik zie de ziekte eigenlijk niet meer, ik zie de persoon. De medische kant vind ik bovendien reuze interessant. Waarom gaat iemand achteruit na een beroerte? Wat zijn daarna de protocollen en zorg die nodig is? Ik vind dat gelukkig niet lastig, ik zie het juist als een mooie uitdaging.”

Sturen op geluk in plaats van omzet

In haar tijd als bloemist blonk Maike uit in de verkoop. Haar doel was elke dag de omzet verhogen. Nu telt er iets heel anders. “Mijn doel is nu om elke dag voor bewoners een geluksmomentje te creëren. Dat heeft niets met commercie te maken, maar alles met liefdevolle aandacht.” Die momenten zitten vaak in kleine, alledaagse dingen. “Vandaag is de lift kapot. Een meneer die normaal altijd naar boven gaat na het ontbijt, zat zich beneden wat te vervelen. Ik vroeg waarmee ik hem kon helpen en stelde voor om zijn knutselwerkje voor hem op te halen. Hij was zó blij. Dat is precies waarvoor ik dit werk doe.”

Twijfel je om net als Maike zonder zorgachtergrond de overstap te maken? Dan heeft ze een heel duidelijk en stellig advies: “Gewoon doen! Ga de zorg in, en dan vooral bij Het Gastenhuis.”