Bewoonster Willemien woonde tot 2018 in het vertrouwde, grote familiehuis waar Constance en haar broer Rop opgroeiden. Toen zij eenmaal naar een gelijkvloers huisje in Winssen verhuisde, veranderde alles. Een hersenbloeding en regelmatige valpartijen maakten het zelfstandig wonen steeds moeilijker. “Ondanks de fantastische hulp van de buurtzorg en de altijd klaarstaande lieve buurtjes, hield de zorg op een gegeven moment gewoon op,” vertelt Constance openhartig. “Mijn moeder was bovendien veel te vaak alleen. Mijn broer en ik beseften dat we direct actie moesten ondernemen.”

Liefste locatiemanagers

De zoektocht leidde al snel naar Het Gastenhuis in Druten. Omdat Willemien van nature enorm van bloemetjes en vogels houdt, zochten de kinderen specifiek een plek met een buiten die warmte ademt. Constance bezocht de locatie en besloot er samen met haar moeder een paar keer te lunchen. “We lunchten met de liefste locatiemanagers, Jack en Nora en tijdens het eten gebeurde er iets moois. Mam keek rustig om zich heen en zei: 'Het voelt hier als thuis'.” Geloof me, dat moment bracht een enorme opluchting.” Constance en haar broer voelden meteen de laagdrempelige en kleinschalige sfeer die ze zochten. Ze richtten het nieuwe appartement van Willemien in als een kopie van haar oude huis. “We verhuisden al haar vertrouwde meubels en spulletjes en de muren kregen dezelfde kleur zachtgroen die ze gewend was. Dit maakte de overgang hopelijk een stukje minder lastig.”

Muziekbingo’s

Hoewel moeder Willemien relatief snel wende, voerde Constance zelf een flinke innerlijke strijd om de dagelijkse zorg los te laten. Zij voelt zich vanaf haar jeugd enorm verantwoordelijk aangezien haar vader al op 47-jarige leeftijd, plots overleed. “Dit trauma dragen we altijd mee en creëerde bij mij een diepe angst om ook mijn moeder te verliezen. Daardoor hield ik de zorg ook zo krampachtig vast.” Constance vond pas rust in de wetenschap dat haar moeder in hele goede handen is. De verpleging in Het Gastenhuis vormt dan ook een meer dan veilige thuishaven en organiseert fantastische activiteiten, variërend van muziekbingo's tot zomerbarbecues waarbij de families ook welkom zijn. “De overgang geeft mij nu eindelijk de ruimte voor echte quality time,” straalt Constance. “Ik pak bijvoorbeeld de krultang om haar haren mooi te maken, ik lak haar nagels of ik masseer haar in met bodylotion. Zo laat ik haar als een echte dame voelen. Dat verdient ze ook, het is de liefste moeder. Sterker nog, ik gun iedereen zo’n lieverd als zij.”

Laagdrempelig

Constance noemt de term dementie liever niet direct hardop tegen haar moeder, om haar niet onnodig verdriet aan te doen. “Ze voelt zich soms raar en verward in haar hoofd en weet het dan even niet meer. Laatst huilde ze zachtjes op de rand van haar bed. Op zo'n moment rijd ik er direct naartoe. Dan ga ik uren bij haar zitten, drinken we een kopje thee en kletsen we rustig tot ze weer lacht.” Het laagdrempelige contact met het personeel helpt hierbij enorm. Alle medewerkers zelf tonen oprechte aandacht; zij lopen dagelijks spontaan de kamer binnen voor een praatje of een troostende arm. Ondanks het steeds kleiner wordende wereldje van haar moeder, weigert Constance bij de pakken neer te zitten. Ze haalt vol overgave nog alles uit het leven wat ze samen kunnen vieren. Constance bezoekt Het Gastenhuis wekelijks maar liefst vier keer en helpt zelfs als vrijwilliger mee tijdens de spelletjesmiddagen. Daarnaast neemt ze haar moeder binnenkort mee op vakantie. “Nou en of! Dan vertrekken we heerlijk naar het Leukermeer; we laden de auto vol met al haar spullen en gaan we naar een gehuurd vakantiehuis. Ook mijn broer, die acteur is, neemt haar zo vaak als het kan mee naar zijn theaterpremières. We stimuleren haar continu om dingen te blijven ondernemen.”

Liefdevolle jeugd

Constance kijkt met een blik vol onvoorwaardelijke liefde naar haar moeder. “De liefde voor mijn moeder is onmetelijk groot. Ze moppert werkelijk nooit, ze blijft in hart en nieren ontzettend lief en geniet volop van muziek, oude foto's en af en toe een sigaretje buiten,” sluit Constance met een grote glimlach af. “Onze ouders gaven ons vroeger een onbezorgde en liefdevolle jeugd. Die warmte en zorg geef ik nu voor de volle honderd procent aan haar terug. Zolang we deze dierbare momenten nog samen kunnen delen, koester ik absoluut elke seconde met haar hier in Het Gastenhuis.”