Na haar opleiding tot helpende werkte Jenny zo'n vijftien jaar bij een thuiszorgorganisatie, waar ze mensen thuis hielp met opstaan, wassen en aankleden. Na een periode waarin ze meer thuis was voor haar kinderen, stapte ze over naar de kraamzorg, maar dat beviel toch niet helemaal. "Bij de kraamzorg zat ik zo'n beetje door heel de regio heen, dus dat vond ik lastig", vertelt Jenny. Ze miste een vaste werkplek. "Ik vond het zelf heel fijn om gewoon één vaste werkplek te hebben met collega's en met vaste bewoners." Haar dochter werkte al bij Het Gastenhuis en was er altijd heel positief over. "Ik vroeg haar een beetje voor de grap, hebben ze niemand nodig bij Het Gastenhuis? Voor ik het wist zat ik hier op gesprek."

Wennen aan een team

De overstap bracht ook wat spanning met zich mee. Jenny had altijd alleen gewerkt en moest wennen aan het idee van een vast team. "Ik vond het wel heel spannend om in een team te komen met allemaal collega's, want ik heb daarvoor natuurlijk altijd veel alleen gewerkt", zegt ze. Die spanning bleek niet nodig. "Iedereen was super aardig en hadden veel belangstelling voor wat ik hiervoor had gedaan. Ze hebben me heel goed meegenomen in de uitleg over alle bewoners." Het Gastenhuis Warmond is een dubbele locatie met dus ook twee teams. Jenny is bij beide teams ingewerkt en is daardoor flexibel inzetbaar. "Het grootste voordeel vind ik de flexibiliteit. Ik loop nu makkelijker even binnen bij de andere afdeling om bij te springen als dat nodig is." Toch blijft haar persoonlijke voorkeur uitgaan naar werken op één vaste afdeling. "Op die manier ben je optimaal op de hoogte van wat er speelt, waardoor je de bewoners uiteindelijk nog beter en gerichter kunt ondersteunen." Voor bewoners met dementie is het bovendien fijn om regelmatig dezelfde, vertrouwde gezichten te zien. Wat Jenny het meest aanspreekt in haar werk, zit hem vooral in de kleine momenten. "Even wat extra verzorging, nagels lakken, even bij iemand zitten met een kopje koffie. Die extra aandacht geven vind ik heel fijn om te doen." Ze ziet ook hoe snel het ziektebeeld kan veranderen, soms al binnen een paar weken. Juist daarom vindt ze het waardevol dat ze mensen kan blijven ondersteunen. "Het geeft me heel veel voldoening als ik het bijvoorbeeld voor elkaar krijg om iemand op een rustige manier te helpen met douchen."

Doorgroeien tot helpende plus

Al snel na haar start merkte Jenny dat ze meer wilde. "Ik merkte al snel dat er veel toevoegde waarde is als je ook medicatie kunt delen." Ze ging in gesprek met locatiemanager Karin, die direct enthousiast was. "Ze zei: zoek maar een opleiding uit, wij bekostigen het." Het Gastenhuis betaalde de volledige opleiding, inclusief reis- en parkeerkosten. Als helpende plus mag Jenny veel meer dan daarvoor. "Ik mag nu bijvoorbeeld steunkousen aandoen, ogen druppelen, wondverzorging doen en medicatie geven." Tijdens de opleiding leerde ze ook veel over het menselijk lichaam, waardoor ze bijwerkingen van medicatie beter herkent. "Als helpende ben je vooral ondersteuning bij het wassen en aankleden. Als helpende plus mag je ook alle extra dingen doen die je in de zorg vaak tegenkomt." De opleiding duurde zes maanden en viel haar mee, mede dankzij de begeleiding op de werkvloer. "Ik had voornamelijk praktijkopdrachten om uit te voeren en ook daar kreeg ik een hoop ondersteuning bij." Een opleiding tot Verzorgende IG overwoog Jenny ook, maar voorlopig kiest ze ervoor om zich eerst verder te verdiepen in haar huidige rol. Met die opleiding zou ze bijvoorbeeld ook morfine via een injectie mogen toedienen en als vaste begeleider aan een bewoner gekoppeld worden, met meer contact met familie. "Voor nu is het voor mij goed zo. Maar wie weet dat ik over een jaar ineens denk: hé, nu wil ik het wel en ik weet dat die mogelijkheid er dan is vanuit Het Gastenhuis."

De kleine momenten

Wat haar werk voor Jenny zo waardevol maakt, blijkt uit een klein maar krachtig moment. Ze hielp een bewoner naar bed en bleef op haar verzoek nog even zitten. "Ze hield mijn hand stevig vast en zei: ik vind het zo fijn dat je even bij me blijft, want nu voel ik me weer een waardig mens." Het is haar altijd bijgebleven. "Het was zo'n klein dingetje, maar voor haar zo waardevol." Ook de waardering van families geeft haar veel voldoening. "Families komen weleens naar je toe en zeggen: 'ik vind het zo fijn hoe jullie voor mijn moeder zorgen'. Dan denk ik, als mijn moeder hier zou zijn, zou ik ook willen dat ze zo goed verzorgd wordt. Ik voel wel de drang om er echt voor die mensen te zijn."

Voor mensen die twijfelen om de overstap naar de zorg te maken, heeft Jenny een duidelijke boodschap. "Als je altijd al het gevoel hebt gehad dat de zorg je trekt, zou ik het zeker aanraden. De opleidingen zijn goed te doen en je wordt vanuit Het Gastenhuis heel goed ondersteund op de werkvloer. Ik denk dat je je al snel heel waardevol voelt, en dat je er geen spijt van krijgt."