Dat ze niet meer zelfstandig zou kunnen wonen komt niet in haar op. ‘Dat vindt ze echt onzin’, zegt Marian. ‘Net zoals ze de hulp in de huishouding onzin vond, en daarna de thuiszorg. Maar uiteindelijk is ze daar nu toch heel blij mee. Haar hulp mag zelfs je en jij zeggen. Dat is heel bijzonder voor mijn moeder.’ Edgar en Marian hebben er daarom goede hoop op dat mevrouw van Buren ook Het Gastenhuis Dordrecht uiteindelijk zal omarmen. ‘Ze weet nog niet dat we een appartement voor haar hebben weten te bemachtigen in het Gastenhuis. We willen haar eerst zelf tot de ontdekking laten komen dat dit een hele fijne plek voor haar is. Gelukkig kan dat. Het Gastenhuis ligt in haar eigen buurt, we lopen er zo naar toe voor een kop koffie of een borrel. Of we eten een keer gezellig mee. En de bewoners huizen niet allemaal tegelijk in. Dat wordt verspreid over drie maanden. Hopelijk ontmoet ze iemand met wie het klikt.’ ‘Mocht ze het ook na drie maanden nog steeds niet willen, dan respecteren we natuurlijk haar wens en gaan we er alles aan doen om het onderling en met thuiszorg op te lossen’, zegt Marian. ‘Maar we denken dat ze in het Gastenhuis echt heel gelukkig zal zijn.’

‘We hebben het nu zo georganiseerd dat er elke maaltijd iemand aanwezig is. Als mijn moeder samen eet, kan ze echt nog wel genieten van lekker eten.’

Haar ziekte ontwikkelt zich geleidelijk. De winters zijn het moeilijkst. Omdat de dagen zo kort zijn, is het lastig om structuur aan te brengen. ‘Structuur in haar leven is echt het grootste probleem’, zegt Edgar. ‘Toen er nog niet voldoende hulp was dronk ze regelmatig na het opstaan maar 1 kop koffie en at ze verder niks. Dan belde ze me ’s middags op en zei dat het zo gek was dat ze duizelig was en steeds omviel. Ze had geen enkel besef dat dat kwam doordat ze niets gegeten had.’ Marian: ‘We hebben het nu zo georganiseerd dat er rond elke maaltijd iemand aanwezig is. Ofwel familie, ofwel de thuishulp. Als ze samen eet kan ze echt nog wel genieten van lekker eten.’ ‘Vroeger zette ze een magnetronmaaltijd gerust zes keer opnieuw aan, omdat ze vergeten was dat ze hem al had opgewarmd’, zegt Edgar. ‘Dat ging me echt aan het hart. Het gaat niet alleen om het feit dat je moét eten. Het is ook belangrijk dat je lékker eet.’ En zo zijn er meer dingen die zelfstandig wonen steeds meer in de weg staan. Besef van veiligheid bijvoorbeeld. ‘Als ik opbel dat ik eraan kom, dan zet ze de deur alvast open. Ook al ben ik nog een half uur onderweg’, zeg Edgar. En besef van temperatuur. Marian kijkt haar man even aan. ‘In de winter trekt ze gerust een korte broek aan. En dan heeft ze het niet koud.’ Wat Marian ook ziet is dat haar moeder steeds meer behoefte krijgt aan sociale contacten. ‘Waar ze vroeger meer in zichzelf gekeerd was, begint ze nu spontaan met vreemde mensen een gesprek.’ ‘ We denken dat dat vooral ook de meerwaarde van het Gastenhuis zal zijn. Dat er meerdere mensen wonen’, voegt Edgar toe. ‘Mijn schoonmoeder is fysiek nog heel sterk. Ze doet veel in de tuin, zwemt, wandelt, loopt zelf naar de markt, helpt graag anderen en is daarin nog steeds heel gestructureerd en praktisch. Het zou me niets verbazen als ze straks in het Gastenhuis iemands rolstoel helpt duwen. Ze is graag nog van betekenis voor een ander. En ze kan dat ook nog heel goed zijn’.

‘Mijn moeder zegt altijd ‘ik wil zelf kiezen’. Ik hoop dat ze deze kans aangrijpt.’

‘Mijn moeder zegt altijd ‘ik wil zelf kiezen’. Met het Gastenhuis hopen we haar naar een plek te brengen waar dat ook nog kan. Ik moet er niet aan denken dat we dat moment voorbij laten gaan en op een dag te maken krijgen met een spoedplaatsing. Dan is er niks meer te kiezen.’ Edgar: ‘ Nu kan ze naar een plek waar het veilig is, waar gelet wordt op alle zorg, maar waar haar hele omgeving verder hetzelfde blijft. Zowel fysiek als qua sociale contacten. Ik hoop dat ze deze kans zal aangrijpen. Het zou ons heel veel rust geven.’

Om privacy redenen zijn de namen en foto in dit interview gefingeerd.