“Nadat mijn moeder overleed, had mijn vader het zwaar. Hij was eenzaam en ongelukkig, zat in zijn grote huis alleen tv te kijken en had niet veel om handen. Hij verveelde zich. Iedere dinsdag ging ik bij hem langs en als ik binnenkwam, zei hij altijd: ‘Wat ben ik blij dat je er bent Jos, anders had ik vandaag niemand gezien’. Omdat ik dat sneu en moeilijk vond, stelde ik mijn vertrek daarom altijd uit.”

Ik woon hier

Uiteindelijk moest Gerard van Beurden na een val naar het ziekenhuis. Daar lag hij op de geriatrische afdeling en de artsen vertelden dat hij niet terug naar huis kon. Mijn zusje en ik vonden een mooie plek bij Het Gastenhuis Vlijmen.” Zijn kamer werd ingericht met foto’s en spullen uit het oude huis om het als thuis te laten voelen en dat is gelukt. De overgang ging verrassend snel. Binnen drie weken was mijn vader helemaal op zijn plek en gaf hij te kennen: ‘Ik woon hier, dit is mijn thuis’.

“De kwaliteit van leven die ik miste bij mijn vader, zag ik terugkeren toen hij eenmaal in Het Gastenhuis woonde,” aldus Jos. “Hij was er gewoon erg gelukkig. Mensen uit de buurt en familie die op bezoek kwam, zagen allemaal dat hij aan het opbloeien was. Het gaf mij een enorme opluchting dat hij het zo goed had. Mijn vader, die zijn hele leven ondernemer is geweest, kon niet stilzitten.” Gerard van Beurden bood, waar hij kon, de helpende hand; hij schilde de aardappelen of hij deed de afwas. Hij was blij met de gezamenlijke activiteiten en de gemeenschappelijke ruimte van Het Gastenhuis. Hij was immers niet langer alleen. Jos vervolgt: “De excursie naar de Beekse Bergen vond hij fantastisch en hij deed graag mee aan de bewegingssessies op muziek. Ik zag aan zijn gezicht dat hij het goed had. Soms zong hij zelfs vrolijk en woordelijk mee. Samen met mij een borreltje drinken met een bitterbal in het dorp, van dat soort dingen genoten wij samen. Heel bijzonder was die keer in juli van dit jaar, een maand voor zijn overlijden, dat hij aangaf langs te willen gaan bij een aantal oud-medewerkers van de slagerij, dat was erg waardevol.”

Konijnen en cavia’s

Jos geeft aan dat het kleinschalige concept van Het Gastenhuis goed werkt. “De verzorgenden gaven hem bij het langslopen een aai over zijn schouder, ze kenden mijn vader bij naam en wisten precies wat zijn gewoontes waren, waardoor ze heel persoonlijk op zijn behoeften konden inspelen. Ze ontzorgden ons als kinderen en mantelzorgers door alle medische en praktische zaken, zoals de pillen en huisartsbezoeken, te regelen. Hij mocht trouwens zijn eigen huisarts houden, iets dat wij erg waardeerden. Daarbij genoot mijn vader van de eenvoudige geneugten. Zo keek zijn kamer uit op de tuin en zat hij graag in het zonnetje, of in de deuropening als het te fris was. Ook de dierentherapie, verzorgd door en in Het Gastenhuis, waarbij ze allerlei beestjes als egels, konijnen en cavia’s, op tafel zetten, zorgde voor zichtbaar geluk. Overigens niet alleen bij hem, maar bij alle bewoners aan tafel.”

Het GastenThuis

Gerard van Beurden woonde dus ongeveer driekwart jaar in Het Gastenhuis Vlijmen. Jos besluit: “Zelfs toen hij zijn oude huis bezocht voor de verkoop, zei hij: ‘Ik heb nu ook een mooie plek. Ik ben heel erg blij daar’. Mijn vader was een oprecht gelukkig en blij mens. Op zijn 91^ste verjaardag nam hij zich nog voor: ‘Ik ga 100 worden’. Dat heeft hij helaas niet gehaald, maar hij ging in het bijzijn van ons allemaal, op een vredige manier. Niets dan lof dan ook voor Het Gastenhuis, dat ik liever Het GastenThuis zou willen noemen. Dit is van toepassing op de bewoners, maar zeker ook voor alle medewerkers en vrijwilligers.”