Hij liep een snuffelstage in de zorg, en de keuze was snel gemaakt. Hij begon als helpende en is doorgestroomd naar verpleegkundige. “Ik denk dat dit voor mij wel de ideale keuze is. En ik denk ook dat het mooi is om dit als man zijnde te doen. Ik merk soms toch dat er een taboe is, om als man in de zorg te werken. Op mijn opleiding zitten er nu op dit moment maar twee. En ik vind dat echt zonde.”

Als ik naar anderen had geluisterd, stond ik hier nu niet
Als Haske in zijn omgeving vertelt dat hij als verpleegkundige in de zorg werkt krijgt hij daar soms verbaasde reacties op. “Mensen vinden mij daar totaal niet het type voor. Waarschijnlijk door mijn uiterlijk en hoe ik in het dagelijks leven ben. Ik heb wel eens de vraag gekregen of ik homo ben.” Ook opmerkingen als ‘dat is toch heel vrouwelijk werk’ hoort hij regelmatig. Maar voor Haske is de kern van het vak juist iets universeels: “Dan denk ik: ja hoezo is dat heel vrouwelijk? Het is net zo goed vrouwelijk als mannelijk. Het gaat om de bewoners, het gaat om de zorg voor de mensen.”

Zijn boodschap is dan ook helder: “Als je hart voor de zorg hebt, pas je er altijd bij. Ik vind het belangrijk dat mensen zich niet laten leiden door de mening van een ander. Want als ik mezelf had laten leiden door meningen van anderen, dan had ik hier niet gezeten.”

Bewoners genieten hier echt van hun dag. En van momenten met ons.
De keuze voor de zorg bracht hem bij Het Gastenhuis. Eerst als BOL-stagiair, nu als verpleegkundige in opleiding. De klik met Het Gastenhuis was er meteen. “Wat me aansprak bij was de warmte en de gezelligheid. Ik proefde direct de goede sfeer, de gezelligheid en de goede band met de locatiemanagers. Al snel dacht ik: dit is mijn plek.”

Werken bij Het Gastenhuis is anders dan bij grotere instellingen, vindt hij. “Ze kijken daar negatiever naar het ziektebeeld. Hier is de sfeer positief en vrolijk. Bewoners genieten hier echt van hun dag. En van momenten met ons. Het is toch vaak de laatste plek waar ze komen en ik vind dat je daar iets moois van moet maken.”

Er zijn geen strenge regeltjes
Binnen het team is de samenwerking sterk. “We zijn een hecht team. De rolverdeling is meer van: wat je ziet, dat pak je op. Dus ben je bij de was, dan help je met de was. Heb je tijd om te lopen of een spelletje te doen, dan doe je dat.” Deze aanpak past bij wie hij is. “Er is hier heel veel mogelijk. Er zijn hier geen strenge regeltjes.” Het begin van de dag is voor Haske dan ook meer dan een reeks zorgtaken. Het is zijn favoriete moment waarop hij echt iets kan betekenen voor de bewoners. Dat doet hij door de tijd voor ze te nemen. “Iemand d’r haren krullen, even make-up op doen. Leuke kleertjes aan, leuk sjaaltje om. Dat zijn de mooie dingen die je voor iemand kan doen. Én ik vind dat leuk om te doen.” Het maakt zijn werk waardevol.

En als je dan vraagt wat werken met mensen met dementie voor Haske zo bijzonder maakt, antwoordt hij: “De eerlijkheid. Ze zijn heel eerlijk en puur. En de liefde die je ze kan geven. Ondanks het ziektebeeld waarderen bewoners dat enorm. Ze kunnen het niet altijd meer omschrijven, maar je voelt het wel.”