Bas is afgestudeerd aan de Zeevaartschool in Vlissingen en heeft daarna twintig jaar gevaren op de grote handelsvaart. “Ik heb een groot deel van de wereld gezien. Hierna ben ik het onderwijs ingerold. Ik werd onder meer leraar en directeur van de Zeevaartschool in Delfzijl.” Na zijn pensioen is hij vetrokken naar Frankrijk. Bas heeft twintig jaar op een mooie boerderij gewoond. Deze heeft hij zelf opgeknapt inclusief het maken van de dakkapellen. De noodzaak om Frankrijk te verlaten kwam door de dementie en het verlies van zijn rijbewijs. “Als ik daar geen auto mag rijden en ik moet een brood halen, ben ik een dag onderweg,” zegt Bas. Via zijn zoon en schoondochter, die bevriend zijn met Johan en Melanie, de locatiemanagers van Het Gastenhuis Goes, vond hij vorig jaar zijn nieuwe thuis bij Het Gastenhuis. De overstap van een boerderij naar een huis met medebewoners was groot. Bas zag er tegenop om Frankrijk los te laten, maar het viel hem alles mee. “Ik voel me hier thuis, ben op mijn gemak. Dat gevoel was er eigenlijk al vanaf het prille begin.” Overigens gaat hij deze zomer met zijn andere zoon twee weken naar Frankrijk.

Wat hij vooral waardeert? De vrijheid. “Zolang ik nog redelijk met de dingen om kan gaan, en dat kan ik nog steeds, kan ik echt doen wat ik wil.” Ook over het team is hij lovend. “Soms zijn het net kleine kinderen, dan maken ze grappen met elkaar en daar houd ik wel van. Ja, het is een mooi stelletje samen. Ik waardeer de informele, losse stijl. Het eten en de verzorging zijn ook gewoon goed. Ik vind het bovendien gezellig om beneden samen te eten. Sommige bewoners eten liever op hun kamer, dat kan ook. We zijn bijna een soort vrienden van elkaar en plagen elkaar soms een beetje. Ik kan best goed relativeren en omgaan met mensen. Ik heb hier leuke contacten opgebouwd. Henk is echt een vriend geworden. We zijn ook samen op vakantie geweest én we delen dezelfde soort humor. Dat helpt bij het relativeren.”

Bas is graag bezig en nog zeer actief. Zo is hij sinds kort met zijn buurman Kees aan het metselen en bouwen. “Johan is een oude zeilboot aan het opknappen en ik ga geregeld met hem mee. Dat past natuurlijk goed bij mijn achtergrond als zeeman. Johan vindt het ook gezellig, soms gaan we na het klussen samen een kop koffie drinken.” Zelfs voor een klein hondje is ruimte in zijn leven. Hij nam het hondje over van een medebewoner die haar man verloor. “Ik laat het hondje elke dag uit, een mooie kruisbestuiving.”

Verder vertelt Bas over zijn fijne relatie met Johan en Melanie. Ondanks dat ze Het Gastenhuis runnen, kun je spreken van een vriendschappelijke relatie. “Het contact met Johan en Melanie is open en vriendschappelijk. We hebben bovendien veel raakvlakken en dat zorgt voor een leuke band. Ik waardeer hun manier van omgaan met bewoners en collega’s. Het vriendschappelijke en de onderlinge banden die ik hier ervaar, heb ik nog nergens anders zo meegemaakt. Dat moet ontstaan, dat kun je absoluut niet forceren.”