Paul verhuisde dertig jaar geleden voor zijn werk als systeemontwikkelaar naar de Hanzestad Zwolle, maar Den Haag klinkt nog altijd door in zijn stem. “Ik woon nu twee jaar in Het Gastenhuis,” vertelt Paul rustig. “Hier ging een pittig ziektebed aan vooraf. Het begon allemaal met lymfeklierkanker. Daar rolde ik godzijdank doorheen, maar vlak daarna kreeg ik COVID. Vanaf dat moment ging het zowel lichamelijk als met het ‘koppie’ bergafwaarts. Zelfstandig wonen ging thuis gewoon niet meer. Samen met mijn drie kinderen ben ik toen direct gaan zoeken naar een nieuwe en veilige woonplek,” legt Paul uit.

Behulpzaamheid

“Toen we uiteindelijk hier binnenstapten, was het eigenlijk direct bingo,” bevestigt Paul volmondig. “Dat kwam door de lieve mensen die hier werken. Ik heb tot op de dag van vandaag geen haar op mijn hoofd die spijt heeft van deze beslissing. Je bent hier in extreem goede handen en het personeel denkt altijd fantastisch met je mee.” Ondanks zijn eigen kwetsbare gezondheid heeft Paul een groot zorghart. Hij deelt lief en leed met zijn medebewoners. “De medewerkers en bewoners zijn een belangrijk onderdeel geworden van mijn leven. Het geeft me hier echt een warm familiegevoel,” vertelt hij zichtbaar ontroerd. Locatiemanager Diana ziet dat dagelijks in de praktijk gebeuren en bewondert zijn onvoorwaardelijke behulpzaamheid: “Paul is ontzettend sociaal en voelt situaties altijd haarfijn aan. Soms moeten we hem zelfs even terugfluiten. Dan zeggen we: 'Paul, doe nou niet, kom eerst even zelf goed op kracht’. Hij cijfert zichzelf maar al te vaak weg om voor een ander te zorgen.” Paul knikt instemmend. “Ik wil er gewoon graag voor anderen zijn.”

Natuurfotografie

Paul vervolgt: “Je leert hier goed wat voor de ander belangrijk is. Toen medebewoonster Gerry nog leefde, ging ik soms met haar buiten dineren, puur omdat zij niet goed tegen alle prikkels kon. Dat soort mooie dingen doe je dan gewoon uit liefde voor elkaar.” Paul lacht even wanneer hij de dagelijkse dynamiek in het huis beschrijft. “Met de overige mannen hier heb ik eerlijk gezegd niet zo veel. Nee hoor, ik kan het veel beter vinden met de dames. Waarschijnlijk komt dat voort uit mijn familiehistorie: ik kom uit een groot gezin en heb maar liefst zeven zussen!” Wanneer we praten over zijn persoonlijke passies, licht Paul direct op. Hij wijst vol trots naar een prachtige ingelijste foto van een ijsvogel bij zijn voordeur. Natuurfotografie vormde jarenlang zijn uitlaatklep. “Het begon allemaal in het Engelse Werk, hier vlakbij in het park. Ik zag een ijsvogeltje en maakte er direct een foto van. Hij stond er echter piepklein op omdat we simpelweg niet de juiste lenzen hadden,” herinnert hij zich. “Vervolgens ben ik vol overgave in de wereld van de fotografie gedoken. Ik kocht mooie camera’s en lange lenzen en verbleef soms een hele week in de Duitse Eifel om vlinders vast te leggen.”

Positief

Ondanks alles probeert Paul positief te blijven. “Ik accepteer mezelf zoals het nu is. Je kunt wel keihard gaan vechten tegen de realiteit, maar daar koop je helemaal niks voor,” vertelt hij nuchter. “Hier wonen is natuurlijk nooit mijn droomkeuze geweest, maar je probeert er nu eenmaal het beste van te maken. En over het algemeen ben ik hier dik tevreden.” Diana sluit daar met een brede, warme glimlach op aan: “Ik vind het ontzettend ontroerend en erg mooi dat Paul aangeeft dat we als één hechte familie voelen, want daar werken we hier met het hele team elke dag onwijs hard voor.”