De overstap vanuit het Zuid-Hollandse Rijnsburg naar het oosten van het land was een aantal jaren geleden behoorlijk groot. Helga, zelf ook werkzaam in de zorg, vertelt hoe dat precies is gelopen: “Netty woonde alleen in Rijnsburg nadat haar partner, de vader van Kees, was overleden. Ze ging steeds verder achteruit, kon niet meer uit haar stoel komen en ook de deur niet meer opendoen voor de zorg”. Na een kort verblijf op een tijdelijke plek in Leiden, vonden Helga en Kees uiteindelijk een fijne, definitieve woonplek voor Netty in Het Gastenhuis, in het Gelderse Kerkdriel.

Het voelt nu echt als thuis hier

Netty herinnert zich die eerste periode nog goed. “In het begin had ik het soms best moeilijk, hoor. Dat ik dacht: Ik red het niet,” zegt ze eerlijk. Helga vult haar aan: “Je was in het begin de weg inderdaad een beetje kwijt, maar eerlijk gezegd ben je hier heel erg opgeleefd. Je bent veel positiever geworden”. Netty beaamt dit volmondig: “Nou zeker, op een gegeven moment ben ik hier toch gewend en het voelt nu echt als thuis hier”. Netty vindt de verzorging in haar eigen woorden ‘hartstikke goed’. Ze heeft een bijzondere en hechte klik met de vaste kokkin van het huis, Fredie. “Wij vangen elkaar op, we zijn heel erg goed met elkaar,” legt Netty uit. “Zij weet precies wat ik bedoel en ik weet wat zij bedoelt”. De band is zelfs zo goed dat Fredie flink gemist wordt tijdens vakanties. “Dan mis ik haar echt, ja. Maar als ze er dan weer is, dan vliegt ze mij om de nek,” lacht Netty.

Netty's grote wens ging in vervulling: naar een concert van Frans Bauer
Ook over het eten in Het Gastenhuis is Netty zeer te spreken. “Het eten is hartstikke lekker. Mijn voorkeur gaat uit naar de Hollandse pot. Een gehaktballetje vind ik lekker”. Vis slaat ze daarentegen liever over. “Een mens kan niet alles lekker vinden hè.” Een absoluut hoogtepunt voor Netty was het bezoeken van een concert van Frans Bauer in Nijmegen, een droomuitje dat speciaal door Helga en locatiemanager Tonny werd geregeld. Met een rolstoelbus en onder begeleiding van Fredie en Tonny, ging deze grote wens in vervulling. Netty genoot volop van haar idool, al was het volume wel even wennen. "Wij zaten midden in de zaal. Ik heb mijn beide gehoorapparaatjes uit mijn oren moeten halen, want ik werd knettergek van de herrie!", zegt Netty. "Af en toe dacht ik dat Frans die microfoon opvrat."

Muziek raakt Netty in het algemeen erg diep. "Ik ben emotioneel, dat heb ik heel sterk. Daar kan ik niks aan doen, het overvalt me gewoon. Soms hoor ik liedjes en dan lopen de tranen over mijn wangen". Ook als er na het eten muziek opstaat in de huiskamer, wordt ze vaak geraakt. "Dan moet ik echt mijn bril afzetten. Soms vind ik dat niet zo leuk, ik vecht ertegen".

Kampioen zes gooien
In Het Gastenhuis is Netty ook regelmatig te vinden bij de georganiseerde activiteiten. "Ze zeggen dat ik kampioen ben in zes gooien," vertelt ze grinnikend. "Dit zijn gelukshandjes". Dat zes gooien is vooral handig bij haar favoriete spel, Mens Erger Je Niet. Bingo speelt ze eveneens graag mee, als ze tenminste geen last van haar arm heeft. Verder geniet ze erg van de gezellige themaweken en de zomerse barbecue in de tuin waarbij ook familie mag aanschuiven. Wat de andere bewoners betreft, zoekt Netty vooral de mensen op met wie het goed klikt, zoals haar buurvrouw Tilly met wie ze af en toe naar muziek luistert. Door de jaren heen zijn Helga en Kees haar belangrijkste steun en toeverlaat geworden. "Wij zijn eigenlijk Netty’s familie geworden, een beetje een moeder-zoon en schoondochter band," vertelt Helga. Netty heeft geen contact meer met haar eigen familie, maar ze kan daar prima vrede mee hebben. Ze is volkomen tevreden met haar leven nu en de warme mensen om haar heen in Het Gastenhuis. Dat moet je koesteren. “Nou, dat doe ik dan ook zeker hier,” besluit Netty.