De muren van haar appartement hangen vol met foto's van haar 4 kinderen, 9 kleinkinderen en ook 9 achterkleinkinderen. Bewust kiest mevrouw Poortvliet niet voor fotoalbums. “Ik dacht: Nee, dat is niks. Albums vind ik maar ongezellig, want dan moet ik ze eerst openklappen en gaan bladeren. Nu plak ik alles tegen de muur en zo zie ik iedereen om me heen, wanneer ik maar wil. Dat is toch veel leuker,” legt ze stellig uit.

Warm en mooi

Mevrouw Poortvliet werd op 3 juni 1927 geboren in Amsterdam. Als 6-jarig kind verhuisde ze met haar gezin naar Sumatra en Java voor het werk van haar vader. Ze herinnert zich het buiten spelen in de zon op plaatsen als Pendopo en Bandung nog goed. “Het was er altijd warm en mooi en er stond altijd wel iets in bloei. Toen ik later, op mijn 18^de, weer in Nederland kwam, vond ik het maar een kale boel hier. Alles was vlak en plat. Maar ja, je moet je in het leven aanpassen naar waar je bent hè.”

Borduurwerk

De Tweede Wereldoorlog bracht een zware periode. Samen met haar moeder zat mevrouw Poortvliet een paar jaar opgesloten in het Japanse interneringskamp Tjideng in Batavia op Java. Haar moeder was huishoofd in een woning waar ze met 35 vrouwen en kinderen woonden. “We zijn er levend uit gekomen, dat is het belangrijkste,” zegt ze ingetogen. Het slechte eten in het kamp bezorgde mevrouw wel levenslange darmklachten. “Dat komt door de rommel die je in de oorlog binnenkreeg. Tegenwoordig neem ik maar mooi twee Imodium-tabletten en dan kan ik er weer tegenaan,” vertelt ze monter. In Indië leerde mevrouw Poortvliet van de Duitse mevrouw Fiderling de kunst van het handwerken. Tot op de dag van vandaag zit ze dagelijks met een borduurwerk op schoot. Voor ieder achterkleinkind wil mevrouw Poortvliet iets moois borduren en achterlaten. “Ik maak nu onderzetters met vlinders. Ik vind dat leuk om te doen. Maar ik heb er wel de bril bij nodig, hoor. Intussen zet ik de radio of televisie aan en zo heb ik altijd wat te doen.”

Beeldbellen

Terug in Nederland behaalde mevrouw Poortvliet in twee jaar haar middelbareschooldiploma in Haarlem en werkte bij Stichting 1940-1945. In 1951 trouwde ze met haar man Pieter Kuik. Door zijn werk verhuisde het gezin naar tal van plekken, waaronder België, Curaçao en verschillende Amerikaanse staten. “Ja, wij verhuisden nogal eens. Maar een straf vond ik al dat reizen zeker niet,” lacht ze. Haar familie is de grootste trots van mevrouw. Zoons Maarten en Peter wonen in Amerika en zoon Ernst Jan woont in België. Contact houden gebeurt via beeldbellen. “Daar moeten ze me wel mee helpen, want ik kan zelf met dat ding niet overweg,” bekent ze lachend. Dochter Ineke woont dichtbij in Oosterbeek en neemt haar moeder regelmatig mee op stap, naar het fruitcorso in Tiel of naar een concert. “Dan komt ze me hier ophalen en vraagt ze: 'Mam, heb je zin om mee te gaan?' Met mijn stok of rollator ga ik dan gezellig mee,” vertelt mevrouw Poortvliet. Vooral voor de jongste generatie is ze een icoon. Alle achterkleinkinderen noemen haar liefdevol ‘Oma Tien’. “Ik hoef alleen maar om me heen te kijken om te zien waar ik het meest trots op ben: mijn familie,” zegt mevrouw Poortvliet met glinsterende ogen.

Piep en Tjiep

Op de vraag wat het geheim is achter haar bijna 100 levensjaren, antwoordt mevrouw Poortvliet heel ad rem: “Ik heb eigenlijk geen geheim. Ik rommel maar wat aan! Het belangrijkste is: gewoon blijven doorademen. Nee, ik had nooit kunnen bedenken dat ik zo oud zou mogen worden.” Als levensles voor jongere generaties geeft mevrouw Poortvliet nog mee: “Goed uit je ogen kijken en de mensen om je heen scherp observeren. Je moet namelijk niet zomaar met iedereen aanpappen.” Het moge duidelijk zijn, met het getjilp van haar vogels Piep en Tjiep op de achtergrond geniet ‘Oma Tien’ voor tien, elke dag weer in haar mooie appartement in Oosterbeek.