Al ruim vóór corona zong Petra elk jaar met Kerst met haar koor vrijwillig voor de bewoners van Het Gastenhuis Vleuten. “Toen corona kwam moesten we improviseren. Dus zongen we in afgeslankte vorm en op afstand in de tuin en langs het hek. Regen of geen regen, we stonden er. Het leuke is, de mensen zijn dol op muziek en zingen luidkeels mee met ‘Tulpen uit Amsterdam’ of ‘Als ik boven op de Dom sta’. Met 33 jaar zorgervaring vond ik het heerlijk om die mensen zo gelukkig te zien.”

Wachten op een plekje

Petra weet nog dat ze onder de indruk was van Het Gastenhuis toen ze voor het eerst een voet over de drempel zette. Ze vertelt: “Ik vond het zo mooi en verzorgd allemaal. Ik zei tegen mezelf: ‘Als ik ooit de zorg weer in ga, dan zou ik hier wel willen werken.’ Zo gezegd, zo gedaan. Vorig jaar heb ik gesolliciteerd, alleen was de vacature net ingevuld. Ik had een vaste baan, maar ik wilde graag wachten tot er wel een plekje voor me was. Op een goed moment kreeg ik allemaal appjes dat ze iemand zochten hier in Vleuten. Ik heb gelijk gebeld en ik hoefde niet eens nogmaals te solliciteren. Die week wilde ik graag een nachtje meelopen en een dag later werd ik gebeld en zijn we het eens geworden.”

Jong team

“Door een reeds geplande vakantie heb ik pas twee weken kunnen werken. Maar… het voelt al helemaal goed,” vervolgt Petra vol enthousiasme. “Dit werk hóór ik gewoon te doen. Het is leuk en fijn werk, maar ook hartstikke mooi. En, ik ben nu eenmaal gek op oudere mensen. Vleuten heeft bovendien een heel jong team, ik ben zelfs één van de oudsten. De meeste dames zouden mijn kinderen kunnen zijn, dus ik vind het gaaf dat ze het met zo’n oud mens aandurven, haha. Weet je, ik ben ooit begonnen in de zorg en ik wil mijn loopbaan graag afsluiten in de zorg, het cirkeltje rond maken. Ook al is het pril, ik weet en voel: Ik zit hier gewoon goed, ik ben hier op mijn plek.”