Ze is er elke maandag- en woensdagmiddag maar wipt ook tussendoor nog wel eens binnen voor een praatje. En zijn er extra activiteiten? Ook dan is ze vaak van de partij. ‘De mensen die hier wonen gaan langzaamaan verder achteruit. Soms heb je dan echt 1 op 1 begeleiding nodig als je ergens heen gaat. Met personeel en familie krijg je dat lang niet altijd georganiseerd. Dan is het heel fijn als er vrijwilligers meekunnen die de bewoners al goed kennen.’ Zo begeleidde Gerda laatst een dame in het museum. ‘Op een gegeven moment wilde mevrouw weg. Dat was niet mogelijk geweest als ik ook nog de verantwoordelijkheid over anderen had gehad. Nu kon ik gewoon met haar teruggaan naar het Gastenhuis, zoals zij dat graag wilde.’ In Het Gastenhuis kun je specifiek aan één persoon gekoppeld worden als je dat wilt, maar je kunt er ook voor de hele groep zijn. Dat is waar Mineke voor koos. Ook zij werkt al vanaf de start als vrijwilliger. Elke woensdagmiddag is ze samen met Gerda te vinden in de huiskamer. ‘Je kunt van tevoren wel bedenken wat je wilt doen, maar dat loopt vaak heel anders. Deze mensen leven zo in het moment. Ik kom er vooral om er te zijn. En dan zien we wel hoe het loopt. Wie er bij ons komt zitten. Welk spelletje we gaan doen of welk boek we gaan lezen. Het wordt altijd gezellig.’

‘In een omgeving waar eigen initiatief ontbreekt, zijn vrijwilligers onmisbaar. Zij geven kleur aan de dag.’

In Het Gastenhuis vervullen vrijwilligers geen personele taken, maar een puur sociale rol. Het gaat echt om extra aandacht, bovenop de zorg en begeleiding die de bewoners al krijgen. En die extra aandacht is belangrijk. Want bij mensen met dementie verdwijnt langzaam maar zeker het eigen initiatief, terwijl ze heus nog wel interesses hebben. Vrijwilligers houden mensen extra actief. Met hun aanwezigheid vervullen vrijwilligers overigens niet alleen een belangrijke rol voor de bewoners, maar ook voor hun familie. ‘Als je alleen bent met iemand met dementie, dan is een uur best lang. Dan weet je soms niet meer wat je moet zeggen. Het kan dan heerlijk zijn om met je moeder bij ons aan te schuiven en op die manier samen te zijn.’ Ook Gerda koos er net als Mineke voor om er in de huiskamer voor iedereen te zijn, maar daarnaast wandelt ze ook graag met een of twee bewoners. Doordat ze zoveel vaker aanwezig is en ook af en toe alleen met hen op stap gaat, groeide er een bijzondere band met een van de bewoners. ‘Deze dame was nogal gesteld op mij’, zegt Gerda. Er verschijnt een warme glimlach op haar gezicht. ‘Toen ze laatst heel erg ziek was ben ik een aantal keer bij haar langs geweest. En toen haar zoon overleed ben ik met haar mee geweest naar de uitvaart. Ze heeft verder vrijwel niemand meer en dan is het zo ontzettend fijn als je merkt dat je er voor iemand kunt zijn.’

‘Je wordt hier serieus genomen.’

‘Weet je wat het werken hier ook zo leuk maakt?’ zegt Mineke. ‘De sfeer is hier zo goed. In sommige organisaties merk je weleens dat vrijwilligers er niet helemaal bij horen. Maar dat is hier absoluut niet zo.’ Gerda knikt instemmend. ‘Je wordt hier serieus genomen.’ Ze doelen op het vrijwilligersoverleg waarin ze door het zorgechtpaar worden bijgepraat, hoe ze altijd op hulp kunnen rekenen als ze die nodig hebben en dat er naar ze wordt geluisterd. ‘Toen ik hier kwam werken heb ik me verdiept in het ziektebeeld dementie’, vertelt Mineke. ‘Ik wist niet dat er zoveel soorten dementie zijn. Mede daardoor vond ik het belangrijk om te weten waar de mensen vandaan komen, hoe oud ze zijn, of ze nog een partner hebben, welke interesses ze hebben. Dan kan ik mijn werk beter doen. Natuurlijk mag het Gastenhuis niet alles over hun bewoners vrijgeven, maar op de belangrijkste dingen heb ik antwoord gekregen. Dat geeft mij het gevoel dat ik er toe doe, dat ik echt een bijdrage kan leveren. En als ik dan zie dat ik de mensen blij maak, dan geeft me dat ontzettend veel voldoening.’

Wil jij er ook graag zijn voor onze bewoners? Kijk dan hier voor het dichtstbijzijnde Gastenhuis in jouw omgeving. Het zorgechtpaar komt graag met je in contact.