De achtergrond van Shirley is vrij divers. Zo is zij oorspronkelijk opgeleid tot medisch analist, werkte tien jaar als verpleegkundige in de thuiszorg en zat daarvoor in het bankwezen. De verpleegkunde bleef echter trekken en in de thuiszorg kwam ze veel in aanraking met mensen met dementie. “Ik vond het toen al fijn om juist die mensen te helpen, omdat ze het zelf niet meer konden en niet iedereen een netwerk van familie of naasten heeft. Het gaat erom er gewoon voor ze te kunnen zijn,” vertelt Shirley.

Eerste bewoonster

Shirley startte vier jaar geleden als allereerste werknemer in Deurne. Ze kende één van de locatiemanagers van een eerdere werkgever en zodoende hadden ze al een klik. “Ik stond bovendien volledig achter het concept van Het Gastenhuis,” aldus Shirley. “Ik zie graag de mens achter de dementie. Dit betekent: niet kijken naar wat ze niet meer kunnen, maar juist naar wat nog wel kan. En ja, dat blijkt heel veel te zijn. Wat bijzonder is, is dat ik onze eerste bewoonster, die overigens nog steeds bij ons woont, heb zien binnenkomen. Zij heeft nog steeds het idee dat het echt haar thuis is en dat is alleen maar fijn.” Al snel werd Shirley coördinerend verpleegkundige en merkte zij dat dit meer haar ding was, omdat ze hier ruime ervaring in heeft. “Ik heb altijd in het team gestaan, nooit erboven, we doen het samen,” zegt Shirley resoluut. “Ik geloof dat input van de werkvloer essentieel is, want zij lopen tegen de dagelijkse zaken aan en kunnen helpen bij het optimaliseren van processen.”

Verschillende modules

Shirley vervolgt: “Tijdens de afwezigheid van de eerste locatiemanagers, nam ik regelmatig hun taken waar. De diversiteit aan taken vond ik erg leuk. Een locatiemanager moet van alle markten thuis zijn; van kantoorwerk tot spijkers slaan en de tuin sproeien. Het traineeship, waarmee ik op 1 augustus ben begonnen, voelt voor mij als een soort BBL-opleiding; werken in de praktijk vind ik heel fijn.” Werken naast Marianne, die een ‘bak aan ervaring’ meebrengt, vindt ze dan ook super. Shirley: “Als ik van iemand de kneepjes van het vak kan leren, dan is zij het wel. Het ontmoetingsgesprek met Marianne voelde goed en we denken hetzelfde over bijvoorbeeld leidinggeven.” Het Gastenhuis-traineeship duurt anderhalf jaar en omvat trainingen in verschillende modules: formule leiderschap, leidinggeven, bedrijfsvoering, dienstverlening en kwaliteit, zorgverlening en beheer. Het is heel breed en de trainingen zijn zowel online als fysiek, vaak met andere trainees en beginnende locatiemanagers. Shirley: “Ik waardeer het dat we in de rol van trainee ook de gelijkwaardigheid voelen met al onze collega’s locatiemanagers. En dat we ook worden gesteund door het hoofdkantoor. Mijn eerste fysieke training is een kookworkshop, wat aantoont dat theorie en praktijk, en vooral het samen doen, gecombineerd worden. Het versterkt het idee van het ‘grote huishouden’ in een locatie van Het Gastenhuis.”

Lachen relativeert

“Mijn eigen leiderschapsstijl, mijn ‘sausje’ zogezegd, ben ik nog aan het uitzoeken. Ik ben praktisch ingesteld, toegankelijk, betrouwbaar en ik wil mensen ondersteunen en helpen. Het traineeship gaat me hier zeker bij helpen. Ik kijk ernaar uit om bij andere huizen te zien hoe zij leidinggeven en wat wel of niet bij mij past. Ik vind het vooral belangrijk om in het team te blijven staan. Mijn grootste leerdoel nu is de overgang van mijn rol als verpleegkundige naar die van locatiemanager. Het team moet natuurlijk ook wennen aan mijn nieuwe rol, dit vraagt echt wel gewenning. Ze waren zeker enthousiast en blij dat er een bekend gezicht naast Marianne komt. Humor en plezier met Marianne is zeker essentieel, lachen onderling en met de bewoners en team, relativeert veel. Ik geloof dat iedereen even waardevol is en ik ben wars van privileges of voorkeuren. Als dingen persoonlijk worden, kan het onder je huid gaan zitten, dus ik maak dingen graag bespreekbaar. We staan niet boven het team, maar ernaast. We zijn één team en we doen het samen.”

Verlies van vermogens

De liefde voor het werken met mensen met dementie is in de afgelopen vier jaar alleen maar toegenomen. Het mooiste vindt Shirley het ontdekken waar mensen nog gelukkig van worden, ondanks het verlies van veel vermogens. Het is een uitdaging om te vinden wat ze nog wél kunnen; dat is bij ieder mens maatwerk en dat maakt het zo interessant. Shirley: “Een glimlach of twinkeling in de ogen, juist bij vergevorderde dementie, is onbetaalbaar. Dit bereik je met aandacht, een aanraking en vooral door de tijd te nemen. Ik wacht graag rustig op een antwoord, of ik masseer de handen van een bewoner zodat hij of zij rustig wordt. Het zit ‘m wat mij betreft in de kleine gebaren.”