‘Mensen moeten bij ons kunnen wonen zoals thuis.’

Zorgformule Het Gastenhuis heeft een duidelijke visie op zorg. Als zorgechtpaar zijn Ronald en Trudie allereerst verantwoordelijk voor de vertaling van deze visie naar de praktijk. Het is veruit hun belangrijkste taak. ‘In ons Gastenhuis wordt gewoond en geleefd. Natuurlijk wordt er ook gezorgd. Maar dat staat altijd ten dienste van het realiseren van een zo hoog mogelijke kwaliteit van leven. Mensen moeten bij ons kunnen wonen zoals thuis. Alles wat we doen moet passen in deze visie.’ Vaak zit het in kleine dingen. Trudie: ‘Sommige bewoners krijgen bijvoeding. Die zit in plastic flesjes met een rietje. Het is gemakkelijk om iemand dat kant en klare flesje te geven. Maar die willen we hier niet op tafel zien. Natuurlijk is het een extra handeling om zo’n flesje over te gieten in een beker. Maar het is belangrijk. Je toont er respect mee voor zowel de bewoners als hun familie. En je bewaakt de sfeer van een zo gewoon mogelijk thuis.’ Met een kersvers team van 19 medewerkers, die vaak hun gewoontes uit de reguliere zorg meenemen, moet je hier heel scherp op zijn. ‘We werken mee en besteden veel tijd aan observeren en bewustwording. Tot iedere medewerker de visie van Het Gastenhuis net zo weet te bewaken als wijzelf.’ Soms zit het ook in minder eenduidige zaken, zoals het open deuren beleid. ‘In het Gastenhuis gebruiken we geen vrijheid beperkende maatregelen. Deuren zijn niet op slot, er hangen geen videocamera’s, er zijn geen alarmknopjes in de appartementen en er zijn geen traphekjes… We respecteren ieders privacy, vrijheid en recht op een zo normaal mogelijk leven. Maar wat doe je als een bewoner dat hiervoor thuis of op zijn vorige woonplek wel had? En als de familie dat eigenlijk wel een heel fijn gevoel vond? Dit zijn vraagstukken die je als zorgechtpaar heel serieus moet oppakken en waarover je met de directie en collega-zorgechtparen continu in gesprek moet blijven. Waar ligt de grens precies? Wanneer blijf je nog trouw aan je visie? Hoe groot is daarbinnen de rek?’

‘We zijn van A tot Z verantwoordelijk.’

Als zorgechtpaar run je een complete vestiging. En dat betekent dat je erg pragmatisch moet zijn en van alle markten thuis. Het ene moment coach je een medewerker. Het andere moment test je een brandmeldinstallatie. Trudie: ‘En dingen gebeuren vaak onverwacht. Dan moet je er direct zijn. Direct kunnen en durven schakelen. De eindverantwoordelijkheid ligt altijd bij jou.’ Ronald vult aan: ‘Dat is af en toe best pittig, maar juist ook het mooie. Want je kunt er invulling aan geven op jouw eigen manier.’ En dan gebeurt alles natuurlijk een keer voor het eerst. Na zes weken hadden Trudie en Ronald een eerste overlijden. ‘Dat was heftig, zo in het begin. Het is dan ook belangrijk dat je daarna goed evalueert met de familie. Hoe hebben we het gedaan? Wat kan er een volgende keer beter? We vinden het belangrijk altijd in dialoog te blijven met de familie van onze bewoners, zodat we het in de toekomst nog beter kunnen doen.’

‘We zijn blij dat we zo geïnvesteerd hebben in ons professionele netwerk’.

Als zorgechtpaar zijn ze ook zelf verantwoordelijk voor het opbouwen van een goed professioneel netwerk. Zo maakt bijna de helft van de bewoners in het Gastenhuis gebruik van de huisarts die Ronald en Trudie aan zich hebben weten te verbinden. ‘Iedereen die uit Dordrecht komt, kan in principe z’n eigen huisarts houden. Maar we merken dat mensen nu toch beginnen over te stappen omdat ze dat fijner vinden.’ Ook hebben ze een goede samenwerking met Het Parkhuis. Indien nodig kunnen ze rekenen op de hulp van hun diëtist, ergotherapeut of fysiotherapeut. ‘Het is ontzettend belangrijk om als zorgechtpaar te investeren in een goed professioneel netwerk, waarin alle expertise die je nodig hebt aanwezig is.’ ‘Inmiddels hebben we ook een pedicure en een kapster aan ons verbonden. En fijne vrijwilligers,’ haakt Trudie aan. ‘Zo breiden we ons netwerk steeds verder uit’.

‘Men vindt het hier zo huiselijk en rustig.’

Het is hard werken de eerste maanden. Nog nooit hebben Ronald en Trudie zo intensief met elkaar opgetrokken. ‘Natuurlijk moeten we ook wennen aan elkaars manier van werken. Maar gelukkig gaat dat heel goed. We weten gebruik te maken van elkaars kwaliteiten.’ Als zorgechtpaar werken ze een deel van hun tijd mee in de zorg. Dat geeft een fijne verhouding tot het team, en maakt dat ze hen goed kunnen helpen zich de visie en werkwijze van het Gastenhuis eigen te maken. ‘De familie van onze bewoners is blij met de uitstraling van het Gastenhuis. Ze zeggen dat ze het hier zo heerlijk rustig en huiselijk vinden. Dat doet ons goed.’ Ronald en Trudie genieten zichtbaar van hun bewoners. ‘Er wonen hier twee dames die vroeger huisarts waren. Die hebben elkaar echt gevonden. Zo mooi om te zien.’ Trudie vult lachend aan: ‘Ze blijven ook huisarts in hart en nieren. We hebben al aardig wat keren te horen gekregen dat het niet goed met iemand gaat en dat we daar eens naar moeten laten kijken. Heerlijk toch, dat ze hier samen die rol nog kunnen vervullen?’