Ruim zeven jaar geleden zag Maile's leven er behoorlijk anders uit, ze werkte namelijk als directiesecretaresse in de IT-branche. "Ik had een hele goede baan," vertelt ze. "Een eigen kantoortje, alle denkbare voordelen en zelfs de hond ging mee naar het werk". Toch begon het te kriebelen toen Het Gastenhuis Leusden in haar wijk gebouwd werd, terwijl ze destijds zwanger was van haar jongste kind. De bouw van de nieuwe woonzorglocatie triggerde onverwachts iets in Maile. Hoewel haar vader uit het zakenleven komt en haar moeder verpleegkundige was, zag ze zichzelf vroeger nooit in de zorg werken. "Als je op mijn 18^de had gezegd dat ik verpleegkundige zou worden, had ik je echt raar aangekeken," bekent ze. Toch trok ze de stoute schoenen aan en zegde ze haar veilige, goedbetaalde baan op en Maile zette vastberaden door. Omdat ze geen zorgdiploma's had, gaf Het Gastenhuis haar de kans om onderaan te beginnen, puur om te kijken of de zorgwereld wel bij haar paste. Het bleek direct een match made in heaven.

Gelijkwaardig

“Vanaf het moment dat ik hier binnenstapte, vond ik het werk met de dag leuker. Ik groeide gestaag door en besloot me via een werk-leertraject om te scholen tot verpleegkundige,” vertelt Maile. Haar ambitie bleef echter groeien. “Ik nam tijdens vakanties steeds vaker managementtaken waar voor eerdere locatiemanagers en als snel ontdekte ik dat deze verantwoordelijkheid mij ontzettend veel energie gaf. Afgelopen november besloot ik opnieuw een gok te wagen en solliciteerde ik intern naar de rol van locatiemanager. Het Gastenhuis reageerde direct enthousiast en bood mij zogezegd een traineeship aan.” Inmiddels vormt Maile het kersverse managementduo met Petra Gelling-Pronk. Vooraf vond Maile deze samenwerking best een beetje spannend. "Petra neemt een flinke bak aan ervaring mee vanuit de managementwereld," legt ze uit. "Ik vroeg me echt wel af: ga ik daar als één of andere puppy naast zitten?". De praktijk pakte gelukkig heel anders uit. De twee vullen elkaar naadloos aan en functioneren volledig gelijkwaardig aan elkaar. Maile brengt immers haar eigen jarenlange interne kennis over de bewoners, het team en de locatie mee, wat zorgt voor een uitstekende balans.

Leidinggeven met verbinding

Ondanks haar nieuwe leidinggevende functie weigert Maile om plaats te nemen in een ivoren torentje. Ze hecht er bijzonder veel waarde aan om nauw verbonden te blijven met de werkvloer. En haar teamgenoten? Die weten Maile nog steeds feilloos te vinden voor zorgvragen. "Vorige week vroegen ze me nog om mee te kijken naar een wond die ze niet helemaal vertrouwden. Ik vind die combinatie fantastisch," vertelt ze enthousiast. Ze omschrijft haar persoonlijke leiderschapsstijl als 'leidinggeven met verbinding'. Ze haalt het beste uit haar team door laagdrempelig te blijven. Iedereen mag altijd binnenlopen en er heerst nauwelijks een vorm van hiërarchie op de werkvloer. Omdat het team al gewend was dat Maile af en toe de honneurs waarnam, verliep de overgang naar haar nieuwe leidinggevende rol bovendien heel natuurlijk. "Ik ben gewoon mezelf gebleven. Ik kwam echt niet in één keer anders binnenlopen met de houding: zo, ik ben nu jullie baas," benadrukt ze. "Je bereikt de doelen uiteindelijk alleen door het echt samen te doen."

Kleinschaligheid

Wanneer het gesprek over de bewoners gaat, begint Maile nóg enthousiaster te praten. “Werken met mensen met dementie vraagt veel van een mens, maar geeft mij dagelijks enorm veel voldoening.” Maile benadrukt hoe belangrijk het is om continu de mens achter de ziekte te blijven zien: de man, de vrouw, of de specifieke carrière die iemand heeft gehad in het verleden. In het intensieve contact met de verschillende bewoners voelt Maile zich vaak een kameleon. "Bij de ene voordeur kom je vol vrolijke energie binnen om iemand af te leiden," legt ze uit. "Bij de volgende bewoner haal je eerst even diep adem, straal je rust uit en schat je de situatie zorgvuldig in. Sommige mensen willen helemaal niet praten, maar communiceren bijvoorbeeld puur met hun ogen. Je past je gedurende de hele dag aan. Dat maakt het werk soms pittig, maar vooral ontzettend mooi." De kleinschaligheid van Het Gastenhuis biedt volop de ruimte voor pure, individuele zorg op maat. Maile vindt deze warme aanpak vooral cruciaal tijdens de laatste levensfase van de bewoners. Het begeleiden van het stervensproces en het ondersteunen van de familieleden ervaart zij als het allerbelangrijkste onderdeel van haar vak. "Je kunt op dat moment écht het verschil maken met warme, goede zorg," stelt ze. "Dat is oprecht de voornaamste reden dat ik hier inmiddels al zo lang werk."

Gezamenlijke visie

Familieleden spelen bovendien een onmisbare rol binnen de dynamiek van Het Gastenhuis Leusden. Maile deelt ter illustratie een anekdote over een kapotte lift in het verleden, waardoor zeven bewoners niet meer naar hun slaapkamer op de bovenverdieping konden. "We belden toen direct de familieleden uit de buurt," herinnert ze zich. "Zij hielpen ons vervolgens fantastisch om hun vaders en moeders gewoon beneden in de huiskamer naar bed te brengen. Dat toont direct de kracht van een goede onderlinge communicatie aan."

Na 7,5 jaar beschouwt Maile de zorglocatie absoluut als haar tweede thuis. Samen met haar collega Petra wil ze het huis de komende tijd verder finetunen en hun gezamenlijke visie krachtig uitstralen. Maile kijkt vol vertrouwen naar de toekomst en voelt zich bevoorrecht: "Ik ben de organisatie enorm dankbaar dat ze mijn potentieel hebben gezien en me deze prachtige kans geven."