“Vanaf dag één voel ik me al zeer welkom hier in Het Gastenhuis Bergen op Zoom. Mijn functie is uitdagend maar divers. Geen locatiemanager is hetzelfde en ik neem natuurlijk kennis en kunde mee vanuit mijn eerdere functies. Mijn voornaamste doel is om het personeel het goed te laten hebben; dat is sowieso de kerntaak van een manager. Daarnaast draait vanzelfsprekend alles om het zo fijn mogelijk maken voor onze bewoners.”

Jolanda gelooft sterk in het stimuleren van zelfredzaamheid bij bewoners. Wanneer bewoners minder zelf doen, omdat er van alles van ze wordt overgenomen, werkt dit achteruitgang in de hand en gaat hun zelfstandigheid permanent verloren. “Ik moedig bewoners aan om zoveel mogelijk zelf te blijven doen. Heel graag zou ik een bewegingscoach of fysiotherapeut op termijn inzetten om bewoners meer te laten bewegen,” vertelt Jolanda. “Mijn drijfveer is om te zorgen dat bewoners een mooie en fijne leefomgeving hebben en de medewerkers een veilige werkomgeving. Ik ben van nature een optimist, deze lach zit veel op mijn gezicht en ik vind dan ook dat er meer gelachen moet worden. En natuurlijk is dementie een vreselijke ziekte, maar heus, we lachen gelukkig veel af met onze bewoners.”

Waar Het Gastenhuis zo sterk in is, is dat het mogelijk is om het ritme van de bewoner te volgen en om daadwerkelijke persoonlijke aandacht te bieden. Voor Jolanda en voor haar team, is aandacht besteden voor de bewoners essentieel. Daarom is volgens Jolanda een locatie van Het Gastenhuis een warme, uitnodigende leefomgeving met aandacht voor details. “Ik geloof dat je door respectvol en aandachtig te handelen, efficiënter kunt werken. Daarnaast geloof ik in naast je medewerker staan, niet erboven. Voor mij is iedereen gelijk; ik ruim net zo goed de vaatwasser leeg of de tafel af. Ik geef het goede voorbeeld en waardering voor de collega’s is cruciaal.” Jolanda geeft aan dat haar open en directe vorm van communiceren goed werkt. Zo zoekt zij bij lastige mails of appjes liever het persoonlijke gesprek op, omdat de toon en context essentieel zijn. Jolanda: “Ik moedig mijn team aan om zelf direct met elkaar in gesprek te gaan bij problemen. Transparantie vind ik belangrijk, zelfs over persoonlijke zaken, omdat het je beïnvloedt en begrip kweekt. Ik geef je de ruimte om fouten te maken en ervan te leren; mijn focus ligt op wat nodig is voor verbetering in plaats van preken.”

Het mooiste aan werken met mensen met dementie vindt Jolanda de puurheid. Ze hebben vaak geen filter meer, wat de communicatie soms lastig, maar ook heel authentiek maakt. Daarom behandelt zij de bewoners altijd als volwassenen, op hun niveau, en gaat ze mee in hun beleving. Jolanda legt uit: “Weet je, ik zie ons niet als een zorghuis, maar als een welzijnshuis, want welzijn omvat veel meer dan alleen de fysieke zorg, het gaat ook om een arm om iemand heen of een goed gesprek. Ik dwing mensen nooit, zelfs niet bij weigering van zorg, en ik zoek altijd naar alternatieven, want dwang creëert geen welzijn.” Ook met familieleden gaat Jolanda altijd het gesprek aan en toont zij begrip, vaak vanuit haar eigen ervaring, wetende hoe zwaar het is als een naaste dementie krijgt. Door begrip te tonen, kunnen volgens Jolanda veel mogelijke problemen worden weggenomen.