Een vrouw loopt in de supermarkt. Ze doet boodschappen zoals ze haar leven al doet. Haar hakken klikken op de tegelvloer, terwijl ze haar supermarktkarretje voor zich uit duwt. Niemand hoeft haar evenwichtsprobleem te benoemen, maar dat karretje geeft haar precies de stabiliteit die ze nodig heeft. Zij is een van de bewoners die met de kok meegaan om boodschappen te doen voor het avondeten. Samen gaan ze de winkel door en kiezen de juiste spullen, leveren statiegeldflessen en blik in en rekenen af. De kok noemt zichzelf niet alleen kok, maar ook begeleider voor de mens. In de huizen zijn ook andere functies bewust opgerekt: de huishoudelijke medewerker is ook gastvrouw, de verzorgende organiseert ook activiteiten. Het is geen toeval, het is inrichting. Welzijn van de mensen is er niet het domein van één functionaris, maar van iedereen. De teams zijn plat georganiseerd, zonder tussenlagen, met leidinggevenden die diensten meedraaien en elke bewoner bij naam kennen. Bij de overdracht klinkt niet de vraag wie er nog gewassen moet worden, maar hoe het vandaag met de mensen gaat.

Diezelfde doordachtheid zit achter een keuze die niet elke woonomgeving voor mensen met dementie maakt: de deuren zijn open. Bewoners kunnen naar buiten, naar de winkel of een rondje door de buurt maken. Wie ondersteuning nodig heeft, draagt een klein apparaatje dat een seintje geeft als de drager het terrein verlaat. Die vrijheid van de mensen wordt niet stilletjes gedoogd, maar meteen uitgelegd aan toekomstige bewoners en hun naasten. ‘Als uw man weg wil, houden we hem niet tegen, de deuren zijn hier open’, krijgt een echtgenote te horen. ‘Drink een kopje koffie mee en kijk hoe het hier gaat.’ Uitleg zorgt ervoor dat de naasten de keuze begrijpen en dragen, en niet bevechten en bestempelen als roekeloos. Inmiddels heeft de organisatie tien jaar positieve ervaring met open deuren. Ook mooi: wanneer bewoners weten dat ze naar buiten kunnen, blijkt de noodzaak om ook echt te gaan minder groot. Het gevoel van vrijheid is er, daar gaat het om.