Wie dementie heeft, bereid je niet zo eenvoudig voor op wat komen gaat. Mensen leven toch vooral in het moment. Daarom lieten we iedereen na het ontbijt gezellig in de woonkamer blijven. Trudie, die dit Gastenhuis runt samen met haar man Ronald, liet zien wat de bedoeling was. Ze stroopte haar mouw op en nam als eerste de prik in ontvangst. Duidelijker konden we het voor onze bewoners niet maken. Al snel werd haar voorbeeld gevolgd door alle bewoners die vooraf hadden ingestemd met de vaccinatie. De mouwen werden opgestroopt en er werd rustig gewacht op de huisarts. Het ging ontzettend goed en het deed minder pijn dan verwacht. Sommige bewoners hadden niet eens in de gaten dat het al gebeurd was.

Alsof we een drukke verjaardag hadden

Halverwege het vaccineren vroeg Ronald de aandacht van de bewoners. Hij legde uit waarom de vaccinaties gegeven werden en dat het eigenlijk een heel feestelijk moment was. Ah, dacht iedereen. Daarom die slingers dus, en dat lekkere gebak. Dat dacht ook Esther Maduro, onze huisarts. Maar daar had ze het mooi mis. Twee dagen later zou ze jarig zijn, en vandaag was ze met haar twee assistentes en haar vaccinatiekoffer midden in haar eigen surpriseparty terecht gekomen! Er werd luidkeels voor haar gezongen, ze ontving een prachtige bos bloemen en kreeg een cadeautje als dank voor haar geweldige inzet voor onze bewoners. Wat was het leuk om haar te kunnen geven wat ze thuis zou moeten missen: een feest in een woonkamer vol mensen. Wat dat betreft, is het leven in een Gastenhuis in Covid-tijd zo slecht nog niet!

Eind maart de tweede prik

Eind maart komt Esther opnieuw bij ons langs voor de tweede prik. Of we er dan weer een feestje van gaan maken, is nog een verrassing. In elk geval zijn we blij dat we daarna beter beschermd zijn tegen Covid en dat het leiden van ons normale leventje, met elkaar en met onze familieleden, weer langzaam maar zeker in zicht komt.