Mandy de Lor (19) werkte afgelopen zomer anderhalve maand mee in Gastenhuis Vlijmen. Over haar ervaringen werd ze geïnterviewd door het Brabants Dagblad. De krant publiceerde haar verhaal in een serie artikelen onder de kop ‘bijzondere vakantiebaan’. Hieronder vindt u het complete artikel. Bedankt voor alle hulp en gezelligheid Mandy!

Geduld is een schone zaak voor Mandy in Gastenhuis

Mandy de Lor werkte anderhalve maand in Gastenhuis Vlijmen met bewoners die dementie hebben. “Ik heb geleerd mijn geduld te bewaren, mee te bewegen met de bewoners.”

Meneer Van Vliet heeft uitgeslapen. Nu kleedt hij zich aan voor het ontbijt. Mandy de Lor helpt hem daarbij. Dat kost tijd, veel tijd. De sokken zijn te dun. Nieuwe kousen uit de kast gehaald, die zijn te dik. Toch maar die andere aantrekken. Dan zijn de schoenen aan de beurt.

‘’U moet wel een beetje meehelpen’’ zegt Mandy. Dat is kennelijk lastig als je de jaren van de allersterksten hebt bereikt en bovendien het geheugen je meer en meer in de steek laat. Een schoenlepel blijkt een handig hulpmiddel. Door de broekband gaat een riem. ‘’Nu even de buik inhouden, meneer Van Vliet’’ zegt Mandy, ‘’u wilt er toch wel netjes uitzien voor de dames?’’

Een glimlach plooit de lippen van meneer. Klaar om naar beneden te gaan? Nee, er is aandrang. Riem los, naar het toilet. Uiteindelijk, na dik twintig minuten – als ook het gehoorapparaat is geplaatst, bril op zijn neus staat – geniet meneer Van Vliet van een boterham in de eetzaal van Gastenhuis Vlijmen.

Werken met bewoners van Gastenhuis Vlijmen, die bijna allemaal dementie hebben, is geduld betrachten. ‘’Dat is niet mijn sterkste eigenschap’’, zegt De Lor (19). ‘’Ik ben een vlotte tante, snel afwerken. Maar je leert meebewegen met de bewoners. Dat moet wel, want opjagen werkt averechts. Dan gaan ze juist vertragen, omdat ze het niet kunnen volgen. Dus gaan ze zich ergeren. Dat wil je niet, dus moet je je aanpassen.’’

De Lor woont in Sittard. Een vakantiebaan in Vlijmen ligt dn niet voor de hand. De liefde heeft die afstand overbrugd; haar vriend woont in Wijk en Aalburg. Ze doet de opleiding verzorgende individuele gezondheidszorg, dus anderhalve maand werken in Vlijmen zou ideeal zijn. En toch moest ze er goed over nadenken. ‘’In een van mijn stages heb ik gewerkt met mensen met dementie. Dat was me niet goed bevallen. Dat had te met de omgeving te maken. Een instelling, het was er steriel en kil. Alles moest snel gebeuren, er was maar amper tijd voor de bewoners zelf. Ik vond het verschrikkelijk, daarvoor had ik niet voor de zorg gekozen. Maar toen ik op de site van Gastenhuis Vlijmen keek, zag ik een warme, sfeervolle omgeving. Het huiskamergevoel. Dus heb ik gesolliciteerd.’’

Aangenomen, anderhalve maand bedden verschoond, gasten geholpen wassen, aan- en uitkleden, bedden opmaken, de badkamer verschonen. De rekening opmakend na haar laatste werkdag: ‘’Ik had het hier geweldig goed naar mijn zin. Dat had ik dus echt nooit verwacht, gezien de eerdere ervaring. Ik heb hier ook ontdekt dat je kunt leren van mensen met dementie. Door hun lange levenservaring komen ze soms met een opmerking waarvan ik denk: daar kan ik wat mee. Heel bijzonder.’’

Auteur: Kees Klijn voor het Brabants Dagblad