Locatiemanager Karin komt uit Bergeijk en werkt al 25+ jaar in de zorg. Van verslavingszorg tot de palliatieve zorg, maar een aantal jaren geleden heeft ze haar hart verloren aan werken met mensen met dementie. “Ik vind ze zo mooi en puur, ik had nooit gedacht dat ik zo makkelijk contact met ze kon leggen. Ik heb het gevoel dat mensen met dementie je extra goed aanvoelen. En als jij hen ook goed aanvoelt, dan kun je het heel leuk hebben samen. En dat ben ik vanaf oktober dan ook van plan.” Mensen met dementie zijn heel puur, ze zeggen je hoe het is, hoe ze zich voelen en wat ze van je vinden. Voor Karin is dat iets waarbij zij zichzelf kan zijn en zo wil ze ook haar team gaan samenstellen. Met mensen die er net zo in staan als zij.

Achter de schermen is Karin al een tijdje bezig om alles op poten te zetten. Wat ze erg mooi vindt is dat ze overal zelf verantwoordelijk voor is; het netwerken, de nieuwe bewoners, een woonaanbod kunnen doen en het team samenstellen. Iets wat vertrouwd voor haar is omdat ze zelfstandig zorg ondernemer is geweest. “Ik ben iemand die vooral graag tussen de mensen is. Je hebt direct contact, je kent de bewoners, je kent de families, je kent hun levensstijl en dus weet je precies hoe je iemand kunt troosten. Het is fijn om daarin mee te leven. Ik zeg wel eens: we zijn hier één groot samengesteld gezin met z'n allen. Kijk, wij als collega’s zijn hier te gast, de bewóners zijn hier thuis. Zo zie ik dat echt.”

Karin heeft leuke plannen voor Het Gastenhuis Bergeijk maar wilt geen enkele bewoner iets verplichten. “Als iemand eens een mindere bui heeft en hij of zij wil niet meedoen… je hebt over tien minuten een tweede kans. Dan kun je misschien wel iemand verleiden om alsnog deel te nemen.” Ze wil de nadruk leggen op leuke dingen organiseren voor de bewoners. Zo speelt ze met de gedachte voor een atelier, ingegeven door een bewoonster die elke donderdag naar een atelier gaat. Of als een bewoner elke donderdagavond in een kroegje ging kaarten of biljarten, wilt ze graag samen met de lokale verenigingen kijken of ze iets voor hen kan regelen. Het dorpse gevoel, daar wil ze de nadruk op leggen. “Ik wil de buren kennis met ons laten maken, maar ook met de bewoners, want dat zijn dan een soort familieleden van het samengestelde gezin. Hoe fijn is het als ze betrokkenheid voelen voor ons en het niet spannend vinden, maar eerder denken: ‘Goh, daar loopt meneer Jansen en oh, hij is lekker alleen aan de wandel’. Je kunt elkaar over en weer echt iets bieden, dus daar ga ik naar op zoek. Elke lach van een bewoner is een bonuspunt voor mij.”

Bij dementie heeft men vaak het beeld dat bewoners maar wat zitten en constant in slaap vallen. Maar volgens Karin zijn bewoners dan vooral het contact met zichzelf kwijt, of ze vervelen zich. Ook voor hen wil ze er zijn en ze vermaken. “Mijn uitdaging zit ook in de bewoners die niet meer kunnen praten of stil zijn. Wat vindt die bewoner nou leuk? Al is het muziek luisteren of samen een eindje wandelen. Ik wil graag iedereen in huis bereiken en gelukkig zien. Iedereen verdient het om ’s avonds met een lach in slaap te vallen.”