Welkom! Willen jullie jezelf kort willen voorstellen?

“Ik ben Tina van Gorp en woon samen met mijn dochter in Eindhoven. Ik heb jarenlang gewerkt met mensen met een verstandelijke beperking en was de afgelopen twintig jaar actief in verschillende managementfuncties binnen de zorg.” Hendrika: “Ik ben Hendrika Kolkman, getrouwd, moeder van drie kinderen en oma van twee kleinkinderen. Ik heb een achtergrond in de palliatieve zorg en werkte de afgelopen jaren als locatiemanager op een kleinschalige locatie voor mensen met dementie.”

Waarom hebben jullie voor Het Gastenhuis gekozen?

Tina: “Ik wilde graag iets anders, maar dat moest wel in de zorg zijn. Als leidinggevende wilde ik meer contact met medewerkers en bewoners, er écht middenin staan en voelen dat je onderdeel bent van het grotere geheel, dat je het samen doet. Ook zocht ik naar meer eigen regie en verantwoordelijkheid.” Hendrika: “Voor mij was het ook goed om een nieuwe uitdaging te zoeken. Het Gastenhuis kwam online op mijn pad, eigenlijk net zoals bij Tina, en ik ben ontzettend blij dat ik hier mijn kennis en kunde kan delen.”

Hendrika, je gaf aan blij te zijn met een maatje. Hoe is het om samen te werken, zeker omdat jullie elkaar pas een paar weken kennen?

“Inderdaad ja, ik mijn vorige functie runde ik een huis alleen, het is voor mij geweldig dat ik dit alles kan delen met een partner aan mijn zijde. Met Tina ben ik enorm blij, we hebben een soort van chemische klik. We denken hetzelfde over alle belangrijke onderwerpen. Als het bijvoorbeeld gaat over sollicitanten of hoe we dingen voor ons team willen, dan zitten we meteen op één lijn. Tina: “We hebben apart van elkaar gesolliciteerd en we kenden elkaar nog niet. Het ging allemaal heel snel, het voelt precies zoals Hendrika omschrijft, best wel uniek.”

Wat was jullie eerste reactie toen jullie lazen over Het Gastenhuis?

Tina: “Voor mij was het bijna te mooi om waar te zijn. Maar na bezoeken aan andere vestigingen en gesprekken met collega’s werd mijn gevoel bevestigd: dit is écht een bijzondere organisatie. Hendrika: “Ik was zogezegd al bekend met kleinschalig wonen, Het Gastenhuis is een warm bad. De warmte voel je hier tot in de details.”

Jullie zijn managers die 'met de voeten in de klei' staan. Waarom is dit zo belangrijk?

Tina: “Het is aan ons om de kwaliteit van de zorg in de gaten houden en om vooral benaderbaar te zijn voor iedereen; voor het team, onze bewoners én hun familie. We geloven sterk in leidinggeven vanuit betrokkenheid. Niet vanaf een bureau, maar die spreekwoordelijke ‘voeten in de klei’. We willen zichtbaar en aanspreekbaar zijn — voor bewoners, medewerkers én hun familie. Zorg is mensenwerk, zonder een sterk team staan we nergens. We willen dat collega’s voelen dat ze ertoe doen.”

Hoe gaan jullie de twee huizen aansturen?

Hendrika: “Hoewel de locatie uit twee huizen bestaat, zien we het als één geheel. De grote tuin tussen de gebouwen vormt niet alleen een fysieke verbinding, maar ook een symbolische. We streven naar één team, één cultuur, één Gastenhuis. We zijn zelf in beide huizen aanwezig en moedigen ons team aan dat ook te zijn zodat iedereen elkaar leert kennen — bewoners, medewerkers én verwanten. We willen dat iedereen zich onderdeel voelt van één gemeenschap.”

Wat gaan de bewoners en het team merken van jullie komst?

Tina: “Openheid en gedeelde verantwoordelijkheid. We geloven allebei in het vertrouwen geven aan het team om zelf beslissingen te nemen, mits goed onderbouwd. We willen dat mensen zich vrij voelen om te zeggen wat ze vinden. Gedeelde verantwoordelijkheid vinden we beiden heel belangrijk. Dat het één team wordt en iedereen verantwoordelijkheid pakt. Wij zijn empathische mensen en dat willen we ook zijn richting de medewerkers, zodat ze zich geliefd en welkom voelen.”

Noem hier eens een concreet voorbeeld van?

Hendrika: “We kijken eerst naar wat de vraag is en hoe we dat verstandig kunnen organiseren, niet alleen naar protocollen. Dit geldt voor bewoners, familie en medewerkers. Hun visie op zorg laat zich het beste samenvatten in mogelijkheden. Niet denken in regels, maar in wat wél kan. Tina: “Als een kleinkind wil blijven logeren, dan kijken we hoe we dat mogelijk kunnen maken.” Hendrika: “Het uitgangspunt is altijd: dit is het huis van de bewoners en hun familie hoort daar vanzelfsprekend bij.”

Is er tot slot nog iets dat jullie graag kwijt willen?

Tina: “Een persoonlijke noot. We blijken beiden een grote liefde voor dieren te hebben — vooral voor paarden. En we zijn enthousiast over de omgeving van het nieuwe huis: tegenover ligt een prachtig park, en iets verderop vind je de dorpskern van Sint-Michielsgestel, op loopafstand voor de bewoners. De reacties uit de buurt zijn warm en positief.” Hendrika: “We voelen ons hier nu al welkom en dat willen we uitstralen naar iedereen die hier straks bij ons binnenkomt.”