Het verhaal van Cooper begint bij woonzorgmedewerker Markus van Het Gastenhuis Emmen. Voordat hij bij Het Gastenhuis kwam werken had hij een eigen bedrijf waarmee hij hulphonden opleidde. Cooper was een van die honden. Twee jaar lang werd Cooper daar getraind, waarna hij bij een vrouw in Nijmegen ging wonen die in een rolstoel zat. Daar woonde hij een aantal jaren en hielp hij haar elke dag. Toen haar gezondheid achteruitging, klopte ze opnieuw aan bij Markus die Cooper had opgeleid. Voordat ze overleed, beloofde hij haar een goed plekje voor Cooper te vinden. Dat plekje lag dichterbij dan gedacht. “We zeiden: weet je wat, laten we kijken of hij hier als huishond kan komen wonen en zo is het eigenlijk gegaan.” Bijna alle bewoners reageerden direct enthousiast. “Mensen zeggen nog steeds: oh leuk, daar loopt een hond. Sommigen vragen verbaasd of dat zomaar mag. Ja, dat mag. Het hoort er gewoon bij.” 

Ontdekken wat hij ooit leerde 

In zijn tijd als hulphond leerde Cooper de meest verrassende dingen. Hij haalde de was uit de wasmachine en legde die in de wasmand. Hing er een touwtje aan een deur, dan opende hij die moeiteloos, welke kant de deur ook op draaide. Keukenkastjes en laden gooide hij met zijn neus weer dicht. 

Ook bij het uitkleden was Cooper een handige hulp. Hij trok schoenen, broeken en jassen uit en dat ging hem soepeler af dan de meeste mensen. “Bij iemand die zijn armen lastig kan bewegen, sta je zelf soms flink te trekken aan zo’n jas. Een hond doet dat veel soepeler. Die heeft die jas zo uit.” Bij het apporteren legde hij alles precies in de hand, waar die hand ook was. Zelfs een creditcard of een muntje pakt hij zo van een gladde vloer. Naast de negentig vaste commando’s leert een hulphond ook speciale taken voor zijn baasje, zoals het openmaken van een brace.  

Genieten van zijn pensioen 

Met negen jaar geniet Cooper inmiddels van zijn pensioen. Zijn dagen draaien nu om wandelen, aandacht en lekkere hapjes. Heel af en toe laat hij nog een kunstje zien, zoals zichzelf aanlijnen door zijn kop in de riem te steken. Dat zorgt bij bewoners steeds weer voor verbazing. Als iemand iets laat vallen, dan raapt Cooper het nog op en brengt hij het netjes terug. Eén bewoonster vindt dat zo leuk dat ze af en toe expres iets laat vallen. Ook moet Cooper een aantal keer per dag naar buiten en maken bewoners en collega’s graag samen een wandeling met hem. 

Zijn favoriete bezigheid op dit moment? Lekkere hapjes verzamelen. “Hij kent een paar bewoners feilloos. Hij weet precies wie hem wat toestopt, dus bij het ontbijt gaat hij daar gezellig naast zitten.”  

Voelen wie hem nodig heeft en Gezelschap geven in de nacht 

Cooper heeft een groot gevoel voor de mensen om hem heen. Toen hij net in huis kwam, trok een bewoonster in een rolstoel direct zijn aandacht. Zijn vorige baasje zat ook in een rolstoel, dus hij wilde haar maar al te graag helpen. “Als een collega haar jas aantrok, keek hij er een beetje beteuterd bij. Je zag hem denken: dat was toch mijn taak,” vertelt Markus. Ook in stillere periodes zoekt Cooper bewoners op. In de laatste dagen van een bewoonster lag hij vaak bij haar op de kamer, met zijn kop op haar bed. “Ze zag hem bijna niet meer, maar ze voelde hem wel. Hij merkt op de een of andere manier precies aan wanneer iemand hem nodig heeft.” 

Cooper gromt en blaft eigenlijk nooit. Komt er iemand binnen die hij niet kent, dan laat hij dat wel even horen. Dat geeft collega’s van de nachtdienst een fijn gevoel. Als iedereen slaapt en je als enige wakker bent, is het prettig om te weten dat je samen bent. “Hij snurkt de hele nacht, maar je weet dat hij er voor je is.” 

Cooper is trouwens niet de enige hond in huis. Ronald de kok neemt zijn hond Fido regelmatig mee naar zijn werk. Na een korte kennismaking over wie de baas is, gaan de twee inmiddels prima samen. Bewoners genieten van beide honden en soms logeert Fido zelfs een nachtje bij Cooper. 

Kuikens zien uitkomen 

Dieren horen bij Het Gastenhuis Emmen en dat geldt niet alleen voor honden. Tijdens het project Van ei tot kuiken lieten bewoners en collega’s uit Emmen zelf eieren uitkomen. Van de twintig eieren kwamen er maar liefst twintig uit. Zes kuikens mochten blijven wonen. Toen ze wat groter werden, bleken er drie hanen tussen te zitten. Die gingen terug naar de boer, waar ze een fijne nieuwe plek kregen. Op Dierendag verdient Cooper natuurlijk een extra beloning. Al regelt hij die bij het ontbijt ongetwijfeld zelf al.