Simon en Klazien leerden elkaar in 1964 kennen op het werk. Ze werkten bij Philips in Eindhoven, Simon zat in de ontwikkeling en Klazien werkte op de tekenkamer. Op zijn 50^ste kreeg Simon de kans om met vervroegd pensioen te gaan. Maar dat betekende niet dat ze achterover gingen leunen, ze bleven actief nieuwe kansen benutten. Simon: “Wij beiden zochten een bezigheid waar we energie van kregen en dat werd het voorbereiden, ontwerpen en organiseren van reizen – met name naar Noord-Europa en Scandinavië. Klazien was een uitstekende reisbegeleider en kon altijd heel veel informatie verschaffen aan de reizigers. Ze zat nooit zonder informatie!”. Zo’n tien jaar lang reisden Simon en Klazien de wereld over voor het werk. Ze hebben zelfs met hun kinderen een paar jaar in Noorwegen gewoond. De jongste was toen pas zes weken oud, maar het avontuur trok ze enorm aan.

Een tijd geleden vond Klazien dat ze een passend onderkomen moesten hebben, omdat Simon meer hulp nodig had vanwege zijn beginnende dementie. Hun zoon Erik stelde voor om iets in de buurt van zijn huis te zoeken en heeft de verhuizing naar Het Gastenhuis in gang gezet. Klazien: “We woonden voor deze verhuizing in Coevorden, ons huis daar staat nog te koop.” Simon: “Dat klopt, dat is ons huis, maar Het Gastenhuis is inmiddels ons thuis. Hier ben ik oprecht gelukkig.”

Klazien vindt het ontzettend fijn dat ze meer ondersteuning heeft met de zorg voor Simon, maar dat ze tegelijkertijd allebei nog steeds de regie hebben over hun leven en kunnen doen en laten wat ze willen. Klazien: “Dit geeft mij ook gemoedsrust; ik heb niet meer alleen de zorg over mijn man. Ik kan de auto pakken en naar het centrum gaan als ik wil en dat doe ik dan ook. Ik neem Simon vaak mee naar het winkelcentrum, dan hebben we een gezellig uitje.” Maar thuis blijven vinden ze ook heerlijk. Dan zitten ze gezellig beneden, Simon leest zijn krantje en maakt een praatje met de medebewoners. Klazien heeft een mooie ruimte ingericht waarin ze kan schilderen, en als het lekker weer is zitten ze graag buiten. Ze hebben zelfs hun piano meegenomen die nu in de algemene woonkamer staat, in de hoop dat iemand er op zal gaan spelen. Klazien: “Hoe fijn ons appartement ook is, waarom zou je er de hele dag blijven zitten als je hier kunt zijn? Zogezegd zijn wij beiden heel sociaal, altijd geweest.” Simon: “Mijn vrouw en ik knopen gemakkelijk een praatje aan met mensen. Als je die insteek hebt, dan ontstaan gesprekken veel sneller, het maakt je leven een stuk rijker. Ik heb het gevoel dat ik hier al jaren woon, terwijl het nog geen twee maanden is!”