Frank Pitschau heeft er pas één werkdag op zitten in Bergen op Zoom, wanneer we hem spreken. De geboren Belg woont sinds 1983 in Nederland en leidde maar liefst 25 jaar lang een succesvol bestaan als musicus. Totdat hij vrijwilligerswerk ging doen in een hospice. Die ervaring veranderde alles. “Ik wist meteen: dit is eigenlijk veel interessanter," vertelt Frank. “Eén-op-één zorg biedt zoveel meer diepgang dan optreden voor een paar duizend man op een podium.” Frank maakte de definitieve omslag, schoolde zich om tot verpleegkundige en werkte de afgelopen 15 jaar vol overgave in de intensieve, 24-uurs palliatief terminale zorg bij mensen thuis.

Uitstekende zorg

De overstap naar Het Gastenhuis ontstond via zijn oud-collega en huidige mede-locatiemanager Natascha Lepoeter, met wie hij in de palliatieve zorg al een blindelingse vertrouwensband opbouwde. “Natascha en ik hebben op werkgebied een ‘one finger snap’-relatie. Aan een half woord hebben we genoeg,” zegt hij lachend. Via haar hoorde Frank hoe het er binnen Het Gastenhuis aan toe gaat en dat wekte direct zijn interesse. Na een uiterst zorgvuldig en zuiver sollicitatieproces kreeg hij de baan. “Dat voelde enorm goed. Bij een organisatie als deze, met zo'n grote verantwoordelijkheid, wil je niet zomaar op een dinsdagmiddag aangenomen worden,” legt hij uit. De persoonlijke missie van Het Gastenhuis sluit naadloos aan bij Franks eigen visie op uitstekende zorg. “Ik sta daar meer dan honderd procent achter.”

Bedachtzaamheid

De kern van Franks zorghart draait om rust, bedachtzaamheid en het minimaliseren van onnodige handelingen. Hij hanteert een heldere filosofie in de omgang met bewoners met dementie. “Mensen roepen vaak: ‘je moet het loslaten’. Maar ik zeg liever: ‘laat het zijn’. Soms is iemand simpelweg laten zijn, al goed genoeg,” stelt hij. Frank gelooft in het meebewegen met de belevingswereld van zijn bewoners. “Ik haal graag een uitspraak van een gastvrouw aan: ‘liever connectie dan correctie’.” Volgens Frank zoek je altijd eerst de verbinding in plaats van direct in te grijpen. “Kijk naar wat iemand écht nodig heeft en vooral naar wat níét nodig is.” Hij streeft ernaar om onrust niet direct met medicatie te bestrijden, maar om de dieperliggende oorzaak op te sporen en bewoners de ruimte te geven hun eigen structuur te volgen.

Veilig begeleiden

“Het werken met mensen met dementie fascineert Frank eindeloos, vooral door de verschillende realiteiten waarin bewoners leven. Compassie speelt voor hem de absolute hoofdrol, al geeft hij daar wel zijn eigen, nuchtere definitie aan. “Compassie is in mijn ogen: kijken naar wat moeilijk is en nóóit wegkijken.” Frank wil dat de bewoners onvoorwaardelijk voelen dat hij er voor hen is. “Wat er ook gebeurt, die kerel met die baard loopt niet weg.”

Zijn rijke verleden in de terminale zorg zorgt er bovendien voor dat Frank met een vertrouwde, rustige blik naar de eindigheid van het leven kijkt. Deze onbevangen houding helpt hem om de bewoners comfortabel en veilig te begeleiden wanneer de laatste levensfase aanbreekt. Het Gastenhuis is immers hun laatste thuis en Frank wil ervoor zorgen dat ook dit onvermijdelijke proces vol rust verloopt.

Functiehokjes

Als kersverse locatiemanager omschrijft Frank zichzelf als een ‘faciliterend leider’. Hij bewaakt vanuit zijn kantoor de grote lijnen, maar staat net zo lief midden op de werkvloer om het team te ondersteunen. “Mijn functie gaat veel verder dan alleen mijn titel,” benadrukt hij. “Ik ben nog steeds verpleegkundige, dus als ze me nodig hebben spring ik in. En ik kook heel graag. Als er op een drukke dag plotseling groenten gesneden moeten worden, dan sta ik gewoon in de keuken.” Met deze aanpak hoopt Frank zijn team te inspireren om buiten de bekende functiehokjes te denken. Hij kijkt er enorm naar uit om de bewoners in Bergen op Zoom elke dag opnieuw warmte en geborgenheid te bieden. Zijn nuchtere besef dat het leven eindig is, geeft hem dagelijks een sterke drijfveer om het maximale uit zijn werk te halen. “Het motiveert me enorm om te zorgen dat wat ik doe zin heeft en beklijft. En dat betekent óók samen onder dit dak, veel lol maken en hebben,” besluit hij positief.