Tegen alle verwachtingen in wandelt de krachtige en positieve Will inmiddels weer met haar rollator, geniet ze volop van de dagelijkse activiteiten en heerlijke toetjes, en bezoekt Pauline haar moeder nu niet langer uit zorg, maar puur voor haar plezier. Een ontroerend gesprek over loslaten, het einde van zware mantelzorg en de stralende liefde tussen moeder en dochter.

Geschikte woonplek

Pauline fietst tegenwoordig fluitend in tien minuten naar haar moeder Will. Tot voor kort zag haar leven er heel anders uit. Will woonde op ruim anderhalf uur rijden van haar dochter in Bergen op Zoom. Pauline vertelt openhartig over de stressvolle periode die aan de verhuizing voorafging. “Mijn moeder viel in juli 2025 boven aan de trap en lag zeventien uur lang met een gebroken heup op de overloop voordat we haar vonden,” herinnert ze zich. Een ziekenhuisopname en een zwaar revalidatietraject in Bladel volgden. Will belandde in een rolstoel en artsen stelden de diagnose dementie vast. Pauline besefte dat haar moeder onmogelijk alleen naar huis kon terugkeren. Ze zocht wanhopig naar een geschikte woonplek in de buurt en stapte uiteindelijk huilend, om hulp vragend, binnen bij Het Gastenhuis in Bergen op Zoom.

Maarten

“Tot mijn grote opluchting was er een prachtige kamer vrij,” vertelt Pauline. Will verhuisde, al dacht ze in het begin zelf dat het slechts een tijdelijke oplossing was, haar sociale netwerk in Bergeijk wilde ze eigenlijk niet achterlaten. Pauline herinnert zich de allereerste dag nog levendig. “Ik verwachtte dat ze zich stilletjes op haar kamer zou terugtrekken,” aldus Pauline. “Maar toen we in de namiddag in Het Gastenhuis aankwamen, stond André Rieu aan op de televisie en vierden de bewoners de vrijdagmiddagborrel. Mijn moeder, met een glas witte wijn, weigerde stellig om mee naar boven te gaan. Ze vond de gezelligheid in de huiskamer veel te leuk.” Vanaf die eerste dag zoekt Will nagenoeg altijd de gezelligheid beneden op. “Mijn moeder slaat vrijwel geen enkele activiteit over en doet fanatiek mee met bingo en hersengymnastiek. Vooral activiteitenbegeleider Maarten steelt haar hart. “Ik vind Maarten zó leuk,” glundert Will.

Hollandse pot

Will voelt zich zichtbaar op haar gemak in haar nieuwe thuis. “Ik heb het zeker naar mijn zin in Het Gastenhuis,” vertelt ze stralend. “Ik slaap 's nachts ook zo goed in mijn bed. Ik draai me om en ik ben vrijwel meteen weg.” Overdag houdt Will haar geest scherp. Elke ochtend leest ze trouw haar eigen exemplaar van de krant BN DeStem. “Daar heb ik de energie nog wel voor,” zegt Will trots. Ook vult ze regelmatig samen met Pauline ingewikkelde kruiswoordpuzzels in. De maaltijden vormen eveneens een hoogtepunt van haar dag. Het keukenteam kookt iedere avond vers en verwent de bewoners. “Ik eet alles graag en ik ben dol op de Hollandse pot,” vertelt Will. Ook het onderlinge contact met de andere bewoners verloopt buitengewoon soepel. Pauline vervolgt: “Mijn moeder kletst graag met de andere dames in het huis, zoals Nel en Toos, die vindt ze erg aardig. En ze heeft hier zelfs een vriend, Wim.”

Quality time

Voor Pauline betekent de verhuizing van haar moeder een absolute wereld van verschil. De constante mantelzorg, het regelen van artsen, het huishouden en de eindeloze autoritten, maakten plaats voor rust en ontspanning. “Ik was echt op,” bekent Pauline. “Nu fiets ik er zó naartoe. Vroeger bezocht ik mijn moeder met een hele ‘to do’-lijst in mijn hoofd, maar nu kom ik gewoon voor mijn plezier. We beleven weer quality time samen. Ik hoef niet meer te zorgen, ik hoef niet eens meer de was te doen!". De diepe liefde tussen moeder en dochter springt direct in het oog tijdens het gesprek. Will kijkt Pauline regelmatig aan met wat Pauline liefkozend ‘kraaloogjes’ noemt. “Als mensen lief voor haar zijn, krijgt ze altijd van die stralende kraaloogjes,” legt Pauline met een glimlach uit. Will kijkt haar dochter vol bewondering aan. “Ik hou zoveel van haar,” zegt Will ontroerd. Hoewel Pauline af en toe een klein steekje van schuldgevoel voelt over het feit dat ze het ouderlijk huis in Bergeijk moest verkopen, verdwijnt dat direct als ze de vreugde van haar moeder ziet. Will vat haar nieuwe leven prachtig samen: “Pauline heeft mijn huis in Bergeijk dan wel verkocht, maar ik heb het hier gelukkig ook erg naar mijn zin.”