1 maart 2019geplaatst door Klaas Notenbomer & Els Luijten

In de voorbereidingen op de opening van het Gastenhuis Roden voeren we veel gesprekken. Met toekomstige bewoners, zoons en dochters, andere familieleden, mantelzorgers. Met deskundige hulpverleners zoals huisartsen, specialisten ouderengeneeskunde, psychologen, casemanagers. En anderen die op welke manier dan ook zich betrokken voelen bij de zorg voor mensen met dementie. Een belangrijke vraag die vaak gesteld wordt is: “Wat is het moment waarop het thuis echt niet meer gaat?”

Het zo lang mogelijk blijven wonen in de thuissituatie, het eigen vertrouwde huis, is voor veel mensen een belangrijk thema. En dat is het natuurlijk ook. Wat is er mooier dan in je eigen vertrouwde omgeving te blijven. Je thuis voelen. Veilig voelen. Waar alles zo is zoals het altijd was, en je je geborgen weet.

Dat de praktijk vaak anders is, merken we ook. Vaak is de thuissituatie veel minder mooi dan het zich laat voordoen. Er is veel eenzaamheid. Moeite met het koken van gezonde maaltijden. Overal briefjes om het vergeten tegen te gaan. Problemen met het goed innemen van medicatie. Een geleidelijke verstoring in het dag- en nachtritme. Vermindering van mobiliteit. Slechte lichamelijke verzorging. Geestelijke achteruitgang en passiviteit.

Zoon, dochter, mantelzorger springen in waar nodig. De thuiszorg doet wat ze kan, komt vaak meerdere keren per dag. Maar het is eigenlijk niet genoeg, en de grenzen komen in zicht. Of zijn sluipenderwijs al gepasseerd. Dan is thuis blijven wonen misschien wel een doel op zich geworden, met alle gevolgen van dien.

Zo lang mogelijk thuis wonen is een keuze. Een heel bewuste keuze. Wij denken dat het juist voor mensen die hechten aan de vrijheid om zelf te kiezen, heel belangrijk is dat ze het niet zo ver laten komen dat er niets meer te kiezen is. Want bij een crisissituatie is dat vrijwel altijd het geval. Zorg ervoor dat je de ruimte hebt om op zoek te gaan naar een plek die echt bij iemand past. Een plek die je vader of moeder zich nog eigen kan maken, waar hij of zij zich nog echt thuis kan voelen, en niet onbelangrijk, waar je jezelf ook thuis kunt voelen. Want op bezoek gaan bij vader of moeder moet fijn zijn.

‘Het moment dat het thuis niet meer gaat?’ Het is een lastige vraag. En misschien ook niet de juiste. Misschien is het belangrijker om jezelf af te vragen: wat is het moment dat ergens anders wonen fijner wordt…

1 antwoord
  1. Luut Edel
    Luut Edel zegt:

    Gast in huis. Dat voel ik me vaak.Ik ben een 77-jarige gescheiden man.Dit wordt geen klaagverhaal over wat ik niet meer kan, maar een daagverhaal ;ik daag u uit om te delen wat u en ik nog wel kunnen. Mede delen,letterlijk. Gast in huis: zoeken en niet vinden. Je tot dan toe vertrouwde voorwerp, woord, familielid vriend(in), wel vinden door hulp. Daardoor wordt gast in huis tot Gastenhuis :eerst zelf proberen, kijken wat nog wel lukt en pas dan hulp aanvaarden. Niet bij de pakken neerzitten ,volgende keer beter! Mijn levensmotto: Always look to the bright side of life! Naar dat bekende liedje. Kijk altijd naar de zonnige kant van het leven. Ik daag u van harte uit omdat in het Gastenhuis te ervaren.Tot ziens! .

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *