7 november 2019geplaatst door Evert de Groot & Geke Haasjes

“Een, twee, drie vier, vijf… wij gaan Parkinson te lijf!” Zo’n twintig mannen en vrouwen laten deze yell horen als de boksles voor mensen met Parkinson start. Onze Arie is een van hen. Hij heeft al jaren last van de nare, progressieve spierziekte, die bij hem ook leidde tot dementie. Toen we hoorden dat er in Den Bosch een speciale boksklas was voor mensen met Parkinson, besloten we daar een kijkje te nemen. Boksen is de laatste jaren erg populair geworden als effectieve bestrijder en vertragende factor van het ziekteproces.

Boxing Boldy

Leon Pijnenburg, eigenaar en coach van Boksschool Boxing Boldy in Den Bosch, startte deze speciale boksklas toen zijn eigen vader Parkinson kreeg. Al eerder had hij van collega’s gehoord dat juist de bokssport een goed middel is in de strijd tegen de ziekte. Boksen is veel oog-hand-voet coördinatie en het oefent stabiliteit en handelingssnelheid. Door de relatief hoge intensiteit gaat de conditie met sprongen vooruit. Bovendien wordt de aanmaak van de stoffen dopamine en endorfine, die bij mensen met Parkinson beperkt is, gestimuleerd. Wat met de training van zijn vader begon, groeide in ‘no-time’ uit tot een goed gevulde boksklas, die op maandag en vrijdag bij elkaar komt.

Lotgenoten

De ontmoeting met lotgenoten is een mooi ‘bijproduct’ van de training. Samen letterlijk de strijd aangaan is een geweldige aanmoediging voor iedereen. Voor en na de boksklas worden ervaringen met elkaar uitgewisseld. Een ‘boks’ of schouderklop wordt dan regelmatig uitgedeeld.

Wennen

Arie moest in het begin wel wennen aan wat hij noemde ‘de Amerikaanse aanpak’ van de bokscoach. Leon laat zich namelijk tijdens de les luid en duidelijk horen en spoort iedereen aan, begeleid door opzwepende muziek, om de training geconcentreerd af te werken. Even leek Arie daardoor af te haken. Daarom bood Evert hem aan om als trainingsmaatje mee te doen. Nu staan ze samen in de ring en roepen ze regelmatig luidkeels met de anderen mee: “Een, twee, drie, vier, vijf….wij gaan Parkinson te lijf!”