11 april 2017geplaatst door Trudie en Ronald Zwiers

‘Kijk haar lopen. Ze zoekt rustig haar weg in de huiskamer en op het zonovergoten terras. Ze spreekt iedereen aan die ze op haar wandeling tegenkomt en vraagt volop naar het hoe en waarom van wat ze allemaal ziet. Haar haren zijn vanmorgen keurig door Annerieke opgestoken. Het staat haar prachtig en samen met haar gelakte nagels maakt het haar tot een prachtige vrouw van begin negentig.

Ondertussen attenderen we haar erop dat de kok bijna klaar is met koken en dat we zo meteen gaan eten. Ze lacht en niet veel later zien we haar genieten van een heerlijke maaltijd. Na het eten zoekt ze haar plaatsje weer op in de zithoek en drinkt ze een kop koffie met warme melk. En natuurlijk zegt ze geen nee tegen een lekker koekje erbij. Het is al laat als ze uiteindelijk naar bed gaat. Moe en voldaan gaat ze slapen. Wat zou er na zo’n dag allemaal in haar hoofd omgaan?’

Ook bij ons is de dag ten einde. ‘s Avonds op de bank kijken we er samen op terug en halen we herinneringen aan haar op. Aan hoe het was voordat ze bij ons kwam wonen. In haar flatje hier in Dordrecht hebben we haar meerdere keren bezocht. Steeds opnieuw raakte het ons weer hoe ze daar haar leven leefde. In eenzaamheid en stilte, elke dag wachtend of er iemand zou komen. In spanning of ze de deurbel wel zou horen, want dat betekende de komst van de thuiszorg of van het warme eten. We zullen nooit vergeten dat we dat aluminium bakje met opgewarmd eten uit de magnetron nog zagen staan. Wat het menu voor die dag was, is altijd onduidelijk gebleven. Het was een leven waarvan ze toen aangaf dat het wat haar betrof ook voorbij mocht zijn en wat ze nog zo aangenaam mogelijk wilde maken met een aantal sigaretjes per dag. We gingen er steeds weg met een zorgelijk gevoel: hoelang gaat dit zo nog goed ?

En nu. Nu zijn we 4 maanden open als Gastenhuis en zien we haar weer genieten van het leven. En we zien bij steeds meer bewoners een mooie ontwikkeling. Ze raken steeds meer vertrouwd met hun appartement als nieuwe woonplek, er zijn groepjes bewoners ontstaan die het fijn vinden om met elkaar te eten, er zijn vriendschappen geboren, er is meer en meer gewenning aan het reilen en zeilen in het huis en medewerkers worden vertrouwd voor bewoners en hun familie. Het geeft een ontzettend goed gevoel om te zien dat we hier als bewoners, familie en team echt aan het settelen zijn.

Er gebeuren zoveel mooie dingen in huis. Eigenlijk te veel om op te noemen. Maar toch, een kleine greep…

Iemand stapt de huiskamer binnen, prachtig gekapt door de kapster. Ze ontvangt mooie reacties van alle kanten. Een groep bewoners is een hele middag op stap geweest naar de lammetjesboerderij in Alblasserwaard, wat is daar genoten! Elke vrijdag gaan we met bewoners naar de markt voor vers fruit en verse bloemen, die even later de hele huiskamer opfleuren. Koffiedrinken met een grote koek in het zonnetje op het terras, dat is pas genieten. Net als een ijsje eten bij de ijssalon… het is hier allemaal al werkelijkheid.

Een groot compliment voor ons team en onze vrijwilligers is bij dit alles zeker op zijn plaats. Door hun inzet, creativiteit, betrokkenheid en zorgzaamheid kunnen we dit allemaal mogelijk maken. Met elkaar maken we de visie van het Gastenhuis steeds meer zichtbaar.