10 juli 2017geplaatst door Trudie en Ronald Zwiers

Haar ontbijtje is net achter de rug. Nu zit ze heerlijk rustig in haar eigen stoel in het hoekje van de huiskamer. Op haar schoot ligt Saartje, een kitten van 8 weken die bij ons is komen wonen in het Gastenhuis. Verzorgende Mireille koos haar zorgvuldig uit een nestje van 5 kittens.

We zien haar volop genieten van de kleine pluizenbol met de guitige oogjes als ze haar aait. En het genot is duidelijk wederzijds, want Saartje gaat er lekker bij liggen. Het is prachtig om dit schouwspel van een afstandje gade te slaan en het effect te zien van dit nieuwe, jonge poezenleven in ons huis. Als Saartje later in de middag ook bij een andere bewoner op schoot ligt, zien we het zelfde gebeuren. Er wordt gepraat en gestreeld. Het is goed dat Saartje er is. Ze brengt levendigheid en gezelligheid en het biedt volop gesprekstof voor de bewoners.

Op het terras

Nieuw leven ontsproot ook buiten op het terras. Door de prachtige en warme dagen bleven de tomatenplanten en de komkommerplanten maar groeien. Elke dag werd de gieter gevuld om ze van het benodigde water te voorzien. Op de tomaatjes moeten we nog even wachten. Met elkaar volgen we of ze al groter en roder worden. Maar, de eerste grote komkommers zijn al geoogst en opgegeten. Dat was smullen met dat warme weer. Dank aan verzorgende Elma die haar passie voor tuinieren nu ook vorm geeft op het Gastenhuis-terras.

En dan is er natuurlijk ons vogelhuis. We kregen het na de opening van onze bewoner mevrouw Ferdinandus. Wegdoen was geen optie, het had altijd in haar tuin gehangen en elk jaar woonde er een vogel-gezinnetje in. Of dat ook zo zou zijn nu het huisje een plekje kreeg aan de muur van het Gastenhuis ? We hadden er eigenlijk niet zo veel aandacht voor, maar toen was het ineens zover...

Er kwam al een poosje geluid uit het vogelhuisje, maar nu bleek het daarbinnen toch echt te warm en te krap geworden. De kleine koolmeesjes besloten uit te vliegen. Samen met alle bewoners volgden we de eerste vlieglessen op ons terras. En dat dat nog niet zo eenvoudig is, bleek wel toen een koolmeesje in het haar van een van de dames landde. Schrikken was het wel, maar wat hebben we veel plezier met elkaar gehad. Moeder koolmees hield alles intussen goed in de gaten en bleef maar voedsel naar het vogelhuisje brengen. Het duurde dan ook niet lang voor de kleine koolmeeskinderen ook weer op huis aan gingen... Inmiddels is het hele gezin uitgevlogen, de wijde wereld in. Het was bijzonder om het allemaal zo van dichtbij mee te maken. Volgend jaar hopelijk weer !

Nooit saai

En zo maken we elke dag weer iets nieuws mee hier in het Gastenhuis. Het is hier nooit saai. Met elkaar zorgen we ervoor dat er altijd wat te beleven valt en dat geeft weer voldoende gesprekstof tijdens het eten. En na het eten? Ook dan is de dag nog niet voorbij. Tijdens de koffie komt ineens de mondharmonica van mw. van Eldik tevoorschijn. Ze woont nog niet zo lang bij ons en zodra we te weten kwamen dat ze heel vaardig is op de mondharmonica, vroegen we haar natuurlijk voor ons te spelen. Het is heerlijk om te zien hoe veel van onze bewoners spontaan meezingen op de mooie melodieën die ze ten gehore brengt.

De verhuiskaart van mevrouw van Eldik

Tot slot geven we graag de woorden mee die we aangereikt kregen via de verhuiskaart van mevrouw van Eldik. Ze geven treffend weer wat de impact is van dementie:

Vraag me niet steeds te herinneren
Test niet telkens weer mijn verstand
Laat me gaan en weten dat je er bent
Kus me op de wang en pak mijn hand.

Mijn verwarring is groter dan jij denkt
Verdrietig, ziek en verloren in elk moment
Dat ik jou nodig heb dat weet ik wel
Mij vasthoudt en laat voelen dat je er bent.

Verlies alsjeblieft je geduld niet met mij
Schreeuw en huil niet als ik raar reageer
Ik kan het echt niet helpen hoe ik ben
Ik kan niet anders, hoe ik het ook probeer.

Vergeet nooit dat ik je nodig heb
Het mooiste van mij, al lang vergaan
Ik smeek je, hou me vast en hou van mij
Tot dat ik voorgoed ben weggegaan.

Elke dag opnieuw proberen we hier in het Gastenhuis aan deze wensen tegemoet te komen door het geven van aandacht en liefde met veel geduld. Houden van en vasthouden: we zien hier hoe belangrijk het is en hoe we daarmee verschil kunnen maken.