24 augustus 2017geplaatst door Het Gastenhuis

Petra liep al een poosje rond met de wens haar carrière een andere wending te geven. Na haar studie gezondheidswetenschappen kwam ze in het beleidswerk terecht. Jarenlang werkte ze bij NOC-NSF op het snijvlak van sport, bewegen en gezondheid, en doceerde ze aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Toen ze Peter ontmoette verhuisde ze naar Leiden en ging ze opnieuw aan de slag als docent en later als adviseur in de eerstelijnszorg. Maar het bleef knagen.

‘Ik wilde praktischer werk doen. Meer met m’n handen en voeten in de klei staan en directer met mensen gaan werken.’ Dus hakte ze in 2011 de knoop door en dook opnieuw de schoolbanken in. Vier jaar later mocht ze zich officieel verpleegkundige niveau 5 noemen. ‘Mijn eerste stage liep ik in een verpleeghuis. Ik ben daar erg geschrokken van de wijze waarop met de bewoners werd omgegaan. Het verpleeghuis is en blijft een instelling, met meerdere belangen. Daarbij komen bewoners niet altijd op de eerste plaats. Dat zet je wel aan het denken over hoe zoiets ontstaat en hoe je dat kunt voorkomen. En hoe je daar zelf een rol in kunt spelen.’ Het was een onderwerp waar ze het thuis ook vaak met Peter over had. ‘We denken beiden onwijs sterk vanuit de mensen voor wie we ons werk doen.’

'Mijn ambitie zit niet in “hierna weer groter”. Mijn ouders hadden vroeger een supermarkt. Dat was een klein gemeenschapje in het dorp. Ik wil terug naar die kleinschaligheid.'

Peter studeerde bestuurskunde en werkte lang bij het ministerie van VWS. Daarna werd hij directeur van een landelijke organisatie voor blinden en slechtzienden. Op dit moment staat hij weer aan het roer van een landelijke organisatie. Ditmaal voor ouders van schoolgaande kinderen. Een bedrijf dat hij vanaf de start opbouwde. ‘Het is de tweede organisatie die ik nu leid. Maar mijn ambitie zit niet in “hierna weer groter”. Mijn ouders hadden vroeger een supermarkt. Dat was een klein gemeenschapje in het dorp. Ik wil terug naar die kleinschaligheid. Iets opbouwen waarbij ik veel dichter bij de mensen sta.’

In Warmond gaan Peter en Petra leiding geven aan twee Gastenhuizen, die samen in één pand gerealiseerd worden. In zekere zin weer opnieuw pionieren dus, want het is de eerste locatie waar dit gebeurt.

In Warmond gaan Peter en Petra leiding geven aan twee Gastenhuizen, die samen in één pand gerealiseerd worden. In zekere zin weer opnieuw pionieren dus, want het is de eerste locatie waar dit gebeurt. Peter: ‘Het is belangrijk om ervoor te zorgen dat het echt twee aparte huizen worden. Stel nou dat de lokale boer ons bloemkolen aanbiedt voor 19 mensen, dan mag het nooit gebeuren dat wij zeggen “nee, dankjewel, want wij moeten voor twee huizen koken en dit is niet genoeg”. Dan gaat er iets fout en hebben we toch een vorm van instellingsdenken gecreëerd.’ Petra vult hem aan: ‘Elk huis moet zich op z’n eigen manier kunnen ontwikkelen. Met haar eigen team en haar eigen bewoners. Tegelijkertijd maken wij straks van elk huis een even groot deel uit. Dat is praktisch een pittige opdracht, maar ook een heel inspirerend vooruitzicht.’ De samenwerking met elkaar zien ze vol vertrouwen tegemoet. ‘Petra’s kracht zit vooral in de zorg zelf, zien wat iemand met dementie nodig heeft en welke mensen daarbij passen. Ik ben meer van de financiële en organisatorische taken en heb veel ervaring met het leiden van teams,’ zegt Peter. ‘We vullen elkaar goed aan.’

'Wij zien het als een voorrecht dat onze kinderen deze bijzondere omgeving mogen meemaken.'

En de kinderen? Peter en Petra hebben samen drie dochters die allemaal in Leiden op school zitten. Gelukkig hoeft daar niks aan te veranderen. ‘Het blijven natuurlijk pubers,’ grijnst Peter, ‘dus de ene dag is het brommen dat ze verder naar school moeten gaan fietsen en de andere dag vinden ze het helemaal geweldig.’ De kamers in het Gastenhuis hebben ze in elk geval al onderling verdeeld. Petra: ‘Ze zullen er allemaal op hun eigen manier ingroeien. Ik zou het mooi vinden als ze hun eigen kwaliteiten kunnen inbrengen. Irene speelt klarinet, Barbara viool en Anouk rijdt paard. Ze heeft ook men-les bij de stoeterij. Wellicht kan zij er voor zorgen dat bewoners een keer mee mogen in een koets.’ ‘Maar we gaan ze nergens toe verplichten,’ vult Peter aan. ‘Per slot van rekening is het Gastenhuis de werkplek van mij en van Petra. Daar breng je als kind normaal gesproken helemaal geen tijd door. Wij zien het zelf als een voorrecht dat onze kinderen deze bijzondere omgeving wel mogen meemaken. Maar de tijd zal het leren in hoeverre ze dat ook echt zullen doen.’


Peter Hulsen (49 jaar) en Petra Luttekes (52 jaar) zijn al 9 jaar samen. Ze hebben samen drie dochters van 14, 15 en 16 jaar oud. Volg hun ontwikkelingen op www.hetgastenhuis.nl/warmond

Neem even een momentje..

...om onze Privacy verklaring te bekijken.
Bij Het Gastenhuis gaan wij zorgvuldig om met uw persoonlijke gegevens.
Wij gebruiken daarom geen tracking technologie op onze website en verzamelen alleen anoniem statistieken van bezoekers.

Privacy verklaring