24 mei 2017geplaatst door Het Gastenhuis

Emiel en Diane nemen deze zomer hun intrek in Het Gastenhuis Vleuten. Als zorgechtpaar zijn ze al geruime tijd bezig met het samenstellen van hun team, het kennismaken met potentiele bewoners en het leggen van contacten met buurtbewoners en relevante partijen in de wijk. Het is echt lokaal ondernemen. ‘Als we onze visie op zorg willen waarmaken, moeten we ons Gastenhuis echt verankeren in de wijk’.

Een Gastenhuis brengt nieuwe werkgelegenheid. Er komen zo’n 20 mensen te werken bij het Gastenhuis in Vleuten. Om je huis te verankeren in de wijk, is het belangrijk dat een groot deel van je werknemers ook echt uit de buurt komt. ‘De medewerkers die we nu hebben aangenomen komen voor rond de 75% uit de directe omgeving en wonen soms maar een aantal straten van het Gastenhuis af. Ze vinden het geweldig om heerlijk op de fiets en lopend naar ons toe te komen. Ze geven letterlijk aan dat als het nodig is, ze zo klaar staan en even bij kunnen springen als de nood aan de man is.’

‘In onze gesprekken hebben we het ook gehad over wat mensen nog meer meenemen naar het Gastenhuis, buiten hun professionele capaciteiten. Kan iemand bv. goed koken of muziek maken?’

De belangstelling voor een baan in het Gastenhuis was ontzettend groot. ‘We hebben meer dan 250 sollicitaties gehad’, zegt Emiel. Nog steeds enigszins verwonderd. ‘Ondanks dat we zo goed als rond zijn, komen er toch nog steeds nieuwe binnen.’ Bij de samenstelling van hun team kijken Emiel en Diane naar een mooie mix in leeftijd en ervaring. Leeftijden lopen uiteen van rond de 25 tot begin 50 jaar. En ook de ervaring die men heeft is verschillend. De drie verpleegkundigen bijvoorbeeld hebben allemaal ervaring in de ouderenzorg, maar de ene komt uit de psychiatriehoek, de ander uit het ziekenhuiswezen en de derde is bijna klaar met haar studie. ‘In onze gesprekken hebben we het ook gehad over wat mensen nog meer meenemen naar het Gastenhuis, buiten hun professionele capaciteiten’, vult Diane aan. ‘Kan iemand goed koken of muziek maken? Houdt iemand van creatief bezig zijn of van tuinieren?’

Emiel en Diane merken dat het vooral mondige verzorgenden en verpleegkundigen of anders opgeleiden zijn, die naar hen toe komen. ‘Die willen dat de zorg weer terug wordt gebracht naar de menselijke maat. Ze hebben behoefte aan een grotere verantwoordelijkheid, meer regie samen met de bewoner, en ze zien dat dit binnen een kleinschalig huis als ons Gastenhuis goed mogelijk is. We zien en voelen dat ze vaak actief willen meedenken en vol met ideeën zitten.’

Ook aan interesse in een woonplek blijkt geen gebrek. ‘Het aantal daadwerkelijke inschrijvingen loopt tegen de 50, maar het aantal geïnteresseerden is vele malen groter. We hebben tot nu toe drie informatieavonden gehad en gepland. Elke avond zaten er zo’n 50 geïnteresseerden in de zaal.’ Deels komen ze uit de wijk zelf, maar het grootste deel van de geïnteresseerden komt uit Utrecht. Daarnaast zien ze dat kinderen die in Utrecht wonen hun ouders naar zich toe willen halen om meer voor ze te kunnen betekenen. ‘Het is best schrijnend om te horen dat de wachtlijsten bij andere huizen in de wijk lang zijn, soms bijna een jaar, en dat de afgelopen jaren veel zorg is verdwenen.’

‘De sociëteit is echt voor de wijkbewoners. Mensen met dementie die nog zelfstandig wonen en enkele malen opvang nodig hebben.’

Als straks alle bewoners naar het Gastenhuis verhuisd zijn, en iedereen in huis hun draai heeft gevonden, gaan Emiel en Diane ook de sociëteit opzetten. ‘De sociëteit is echt voor de wijkbewoners. Mensen met dementie die nog zelfstandig wonen en enkele malen opvang nodig hebben. Enerzijds om hun partner of andere mantelzorgers te ontlasten, maar anderzijds om er gewoon eens lekker uit te zijn.’ Het kan dan ook zo zijn dat er naar de toekomst wordt gekeken en dat ze op latere termijn zorg aan huis krijgen of zelfs naar het Gastenhuis toe verhuizen. Emiel vult Diane aan: ‘Zorg aan huis willen we zo mogelijk nog lokaler bieden, in een kleine kring van bijvoorbeeld 300 meter om het huis. We willen geen grote thuiszorgorganisatie worden, dan schieten we ons doel voorbij. We denken dat het past als we zo’n 15 klanten hebben. Maar uiteindelijk zijn dit ook dingen die straks moeten blijken. Welke behoefte is er in de wijk?’
De wijk. Een terugkerend woord in de monden van Emiel en Diane. Ze voelen zich er welkom. En ze zien hun relatie met de wijk als een wederkerende. ‘Onze deur staat altijd open. Niet alleen voor onze gasten en hun familie, maar ook voor omwonenden. Men is altijd welkom om deel te nemen aan bezigheden in of om ons huis, en we zien uit naar nieuwe ideeën die men ons kan brengen. We willen heel graag aansluiten bij bestaande projecten, activiteiten en ontwikkelingen.’ Zo nemen Emiel en Diane momenteel deel aan een wijk(gemeente)overleg en ze zien dat hier prachtige nieuwe verbanden uit ontstaan.

Huisartsen, buurtcentra, de ouderenbond maar ook de wijkagent en de plaatselijke vrijwilligers organisatie zijn belangrijke partners in de zorg voor mensen met dementie.

Naast een goede relatie met buurtbewoners, is het onmisbaar om een goed professioneel netwerk op te bouwen. ‘De samenwerking met bijvoorbeeld de casemanagers dementie is belangrijk omdat zij een goed zicht hebben op de zorgbehoefte in de wijk. Daarnaast zijn de plaatselijke huisartsen een schakel tussen de mensen thuis en ons huis. Zij zien als geen ander wie er behoefte heeft aan dagopvang, informatie of misschien een stukje thuiszorg.’ Het netwerk van Emiel en Diane is breed. Huisartsen, buurtcentra, de ouderenbond maar ook de wijkagent en de plaatselijke vrijwilligersorganisatie zijn belangrijke samenwerkingspartners in de zorg voor mensen met dementie. ‘Zo kun je van een wijkagent niet verwachten dat hij exact weet hoe hij moet omgaan met mensen met dementie. Of hoe hij ze herkent en eventuele problemen signaleert. Wij helpen hem graag zijn kennis te verbreden.’

Tot slot is er dan nog de lokale middenstand. ‘Als huis draaien we graag op de directe omgeving. De bakker, de drogist, de groenteman, de kapper en de slager om de hoek. Daar willen we onze inkopen doen en hopen we dat onze klanten warm ontvangen worden. Maar we hopen ook dat deze partijen zichzelf actief bij ons op de kaart willen zetten. Dat er meer ontstaat.’ Diane ziet het al helemaal voor zich. ‘Als de bakker zijn brood rondbrengt, dat een bewoner dan meegaat. Of, als de aardappelboer nog zijn eigen land heeft, dat we daar dan eens een kijkje kunnen nemen en wellicht mee kunnen helpen.’ ‘Wat we bedoelen te zeggen’, verduidelijkt Emiel, ‘is dat we hopen dat ze ons zien als meer dan “nieuwe klant”. Dat ze begrijpen dat ze meer voor onze gasten, familie en medewerkers kunnen betekenen. En dat ze daar een actieve rol in willen pakken. Wat ons betreft, mogen ze daar dan best mee te koop lopen!’

Neem even een momentje..

...om onze Privacy verklaring te bekijken.
Bij Het Gastenhuis gaan wij zorgvuldig om met uw persoonlijke gegevens.
Wij gebruiken daarom geen tracking technologie op onze website en verzamelen alleen anoniem statistieken van bezoekers.

Privacy verklaring