29 maart 2018geplaatst door Het Gastenhuis

Bijna 89 jaar is hij. De heer Koppen. Ik ben op bezoek bij hem en zijn vrouw. Sinds een maand of twee wonen ze nu in Het Gastenhuis Teteringen. Hij wijst naar een foto op een kastje in de hoek van de kamer. ‘Daar ontvang ik prinses Margriet’, vertelt hij trots. Het is alweer 26 jaar geleden.

Ze waren net verhuisd naar Park Welgelegen in Utrecht. Een wooncomplex voor senioren. ‘Ik was voorzitter van de bewonersvereniging. We wilden graag iemand van het Koningshuis bij de officiële opening van het gebouw hebben, omdat het dezelfde ronde vorm had als paleis Soestdijk.’ Met zijn geheugen is niks mis. Bijna anderhalf uur lang praat hij honderduit. Toch koos hij ervoor om te verhuizen naar een plek waar hij samenwoont met mensen die allemaal in meer of mindere mate hinder ondervinden van de gevolgen van hun dementie.

‘Tja, je moet je aanpassen,’ geeft hij toe.

Of dat moeilijk is? ‘Tja, je moet je aanpassen,’ geeft hij toe. ‘Zo woont hier een heel sympathieke man. Die kwam laatst vertellen dat hij afscheid kwam nemen omdat hij morgen weg zou gaan. Ik geloofde dat natuurlijk eerst. Maar dat bleek helemaal niet zo te zijn. Nu kan ik het wel steeds beter onderscheiden.’

De heer Koppen zorgde al een poosje voor zijn vrouw toen hij eind 2016 zijn heup brak bij een nachtelijke val in huis. Hij belandde in het ziekenhuis en daarna in een revalidatiecentrum. De zorg voor zijn vrouw werd in eerste instantie overgenomen door de thuiszorg, maar toen bleek dat dat niet voldoende was, regelde hun huisarts voor haar een plekje in een zorginstelling. Hij kijkt liefdevol naar zijn vrouw, die naast hem op de bank zit. ‘Ik heb wel van hem geëist dat we allebei tegelijk ontslagen zouden worden!’

Gewend om hun leven volledig in eigen hand te hebben, dacht hij eerst dat ze wel op de oude voet door konden gaan toen ze eenmaal weer thuis waren. Maar de praktijk wees anders uit. Na de breuk liep hij moeizaam en had hij opeens zelf hulp nodig. Met wassen en douchen. En ook koken ging hem dankzij zijn fysieke beperking opeens een stuk minder goed af. ‘We hadden wel zes uur thuiszorg, maar het werd echt te zwaar.’ Ook raakten ze beiden hun rijbewijs en daarmee hun mobiliteit kwijt. Niet eenvoudig voor een koppel dat altijd volop van hun vrijheid genoten heeft. Kort voor zijn val reden ze nog met de auto naar Sicilië. 87 jaar was hij toen. ‘Dan reden we eerst naar Zwitserland, dan naar Genua en daar scheepten we in. Heel Europa hebben we gezien. Zowel privé als voor het werk van mijn vrouw, die als controller in dienst was bij de Societe Generale.

‘Als ze ’s ochtends komen vragen of we hulp nodig hebben, dan zeggen we nee hoor. Ik steun haar en zij steunt mij.’

Maar nu ziet de wereld er heel anders uit. Toen hij moest toegeven dat het thuis niet meer vol te houden was, ging hij op zoek naar een zorginstelling waar ze samen naar toe konden verhuizen. Per slot van rekening had hij zelf ook zorg nodig. Daarom was hij erg blij toen hij het Gastenhuis op het spoor kwam. Zelfs hun hondje Cindy mocht mee. In het Gastenhuis kunnen ze er nog steeds voor elkaar zijn. ‘De verzorging is hier bijna 1 op 1’, zegt hij vol bewondering. ‘Maar als ze ’s ochtends komen vragen of we hulp nodig hebben, dan zeggen we nee hoor. Ik steun haar en zij steunt mij’, zegt hij lachend. ‘Dan houdt ze even mijn broek vast tijdens het aankleden of helpt met een knoopje.’ Want zo helder als hij nog is, zo fysiek sterk is zij.

Na de lunch staan we even alleen in de hal. Zijn vrouw blijft druk in de weer met het afruimen van de tafels en is alweer vergeten dat we onderweg waren naar buiten om een foto te maken. ‘Je moet wel erg veel van je vrouw houden hoor, als je hier wilt wonen als je geen dementie hebt’, vertrouwt hij me toe. De verhalen aan tafel waar ik zo van genoten heb, heeft hij inmiddels al ontelbare keren gehoord. Ik kan me voorstellen dat dat niet gemakkelijk is. Maar als we eenmaal buiten zijn, is het zijn vrouw die zich op haar beurt over haar man ontfermt. Het is een broos evenwicht. Maar wat is het mooi dat ze de kans hebben dit evenwicht samen in stand te houden.

Neem even een momentje..

...om onze Privacy verklaring te bekijken.
Bij Het Gastenhuis gaan wij zorgvuldig om met uw persoonlijke gegevens.
Wij gebruiken daarom geen tracking technologie op onze website en verzamelen alleen anoniem statistieken van bezoekers.

Privacy verklaring