25 april 2019geplaatst door Het Gastenhuis

Margriet is heel uitgesproken. Ze heeft het hart op de tong. Een intens goed hart wel te verstaan. Ik ben onder de indruk van de spraakwaterval tegenover me aan tafel en de prachtige dingen die ze zegt over hoe de zorg voor mensen in haar ogen moet zijn.

‘Ik heb er voor gekozen om verpleegkundige te worden omdat ik het belangrijk vind dat mensen een goed leven hebben, ondanks hun ziekte of beperking. Maar ik zie het in het verpleeghuis vrijwel altijd fout gaan. Behoud van eigen regie, waar ik zoveel waarde aan hecht, bestaat daar niet. Ik loop al vijf jaar rond met de diepe wens zelf een zorghuis te beginnen waar ik op mijn eigen manier kan werken. Maar zo eenvoudig gaat dat nu eenmaal niet. Het Gastenhuis kwam echt als geroepen. Deze zorgformule zit zo in lijn met mijn eigen ideeën over goede zorg. Als ik deze kans niet had gekregen, dan was ik uit de zorg gestapt. Het raakt me te diep als ik zie dat het niet goed gaat.’

'Je moet er toch ook niet aan denken dat je, als je een hersenaandoening krijgt, niet meer als jezelf behandeld wordt?’

Op het moment is ze avond- nacht- en weekendhoofd in een verpleeghuis waar zo’n 50 mensen wonen. ‘Ik werk daar met een kleine groep mensen die met heel moeilijk gedrag binnenkomen. Het is mijn taak hen structuur aan te reiken, zodat ze rustiger worden en naar een ‘gewone’ afdeling kunnen.’ Het lukt haar altijd. ‘Het is een kwestie van hoe je mensen benadert. Ze hebben duidelijkheid nodig, maar vooral ook het gevoel dat ze in hun waarde gelaten worden. Dat ze nog steeds zijn wie ze altijd waren. Jij moet er toch ook niet aan denken dat je, als je een hersenaandoening krijgt, niet meer als jezelf behandeld wordt?’

Het gevoel anderen hun eigenheid te gunnen tot het allerlaatste moment is diep geworteld bij Margriet. Als kind al smeekte ze haar moeder haar opa in huis te nemen nadat hij een hersenbloeding had gehad. Haar vader maakte vijf jaar lang deel uit van haar eigen gezin. En op dit moment woont Theo’s moeder bij hen in. Al drie jaar. Ze heeft frontotemporale dementie. Niet de meest eenvoudige vorm van deze ziekte. Maar voor haar en Theo was het niet meer dan logisch dat ze dit zouden doen.

Met de zorg voor zijn moeder en schoonvader is de wereld van de ouderenzorg niet geheel vreemd meer voor Theo, maar zijn achtergrond ligt elders. Hij werkte jarenlang binnen de particuliere beveiliging, in deeltijd bij de politie en sinds 2002 bij de Mesdag kliniek als beambte algemene diensten en wachtcommandant. ‘Ik was in het begin best wel huiverig voor deze stap’, bekent hij eerlijk. ‘Ik kom toch uit een heel ander soort zorg’. Maar geraakt door Margriet’s gedrevenheid begon hij zich er steeds meer in te verdiepen. Dankzij zijn onregelmatige diensten kon hij af en toe op Margriet’s werk meelopen. En hij vond het geweldig. ‘Ik kom uit een werkomgeving met geweld, bedreiging en gevaar. Maar hier voelde ik respect en waardering voor wat ik deed. Ik merkte dat ik er rustiger door werd’. De kinderen viel het ook op. ‘Pap, je bloeit helemaal op!’ zeiden ze tegen hem. ‘Hoe jij met die mensen omgaat!’

‘Ik kom uit een werkomgeving met geweld, bedreiging en gevaar. Maar hier voelde ik respect en waardering voor wat ik deed.'

Theo en Margriet hebben twee dochters van 10 en 17 jaar oud. Het zorgen voor anderen is voor hen inmiddels iets heel gewoons, en niet alleen omdat ze opa in huis hebben gehad en nu oma. ‘Toen Theo laatst met Kerst moest werken opperde ik om een etentje te organiseren voor eenzame mensen’, vertelt Margriet. ‘Dat soort dingen vinden ze echt prachtig.’

Hun samenwerking straks zien Theo en Margriet vol vertrouwen tegemoet. Er ligt een natuurlijke taakverdeling doordat Theo geen zorgachtergrond heeft. Hij zal zich meer richten op organisatorische zaken als financiën en administratie, maar vooral ook veel als gastheer betrokken zijn bij wat er in huis gebeurt. ‘Qua leiderschapsstijl zijn ze beide “mensen van de vloer”. Ze houden er niet van zich boven anderen te stellen. ‘Ik ben wel wat afwachtender dan Margriet. Kijk wat meer de kat uit de boom. Als ik een probleem nog aan het analyseren ben, heeft Margriet de beslissing vaak al genomen. Dat wordt wel een aandachtspuntje’, lacht Theo. ‘Dat we daar de juiste balans in vinden’. Hun toekomstige team zien ze al duidelijk voor zich. ‘We zijn op zoek naar mensen die naast hun functie ook nog iets extra’s meebrengen. Een verpleegkundige die ook heel creatief is bijvoorbeeld. En het is belangrijk dat mensen zich heel breed verantwoordelijk voelen voor onze bewoners. De opmerking ‘dat hoort niet bij mijn taak’ willen we in ons huis niet horen. Dat is onverenigbaar met het leveren van goede zorg en het creëren van een fijne sfeer.’

Ook hun plek in de wijk zien ze al helemaal voor zich. Met de hobby’s van hun bewoners als uitgangspunt willen ze veel activiteiten gaan organiseren. Activiteiten waar ook mensen uit de buurt aan kunnen deelnemen. ‘We willen dat mensen ons leren kennen. Dat we op straat lopen en ze tegen elkaar zeggen “dat zijn Theo en Margriet van Het Gastenhuis”. Dan doen we het pas goed.’


Theo (52) en Margriet (41) zijn 11 jaar getrouwd en hebben twee kinderen. Femke (17) en Kim (10). Naar verwachting wordt hun Gastenhuis begin 2020 opgeleverd. Volg hun ontwikkelingen op hetgastenhuis.nl/zwolle.

Neem even een momentje..

...om onze Privacy verklaring te bekijken.
Bij Het Gastenhuis gaan wij zorgvuldig om met uw persoonlijke gegevens.
Wij gebruiken daarom geen tracking technologie op onze website en verzamelen alleen anoniem statistieken van bezoekers.

Privacy verklaring