‘Ook familie heeft aandacht en begeleiding nodig.’

‘Ook familie heeft aandacht en begeleiding nodig.’

Als kleinzoon van twee oma’s met dementie en als dochter van een vader met dementie maakten ze het allebei mee. Het gevoel dat ze liever niet op bezoek gingen in het verpleeghuis. ‘Ik ging soms weken niet’, bekent Wendy.

‘Ik vond het vreselijk daar. Het was troosteloos en onpersoonlijk. Bovendien herkende mijn vader mij allang niet meer.’ Achteraf geeft het haar een schuldgevoel. In haar huidige werk als verpleegkundige ziet ze namelijk de andere kant. Hoe waardevol het bezoek van familie is, ook als iemand het zich een uur later al niet meer kan herinneren.

Wat is het toch dat maakt dat je iemand die je zo dierbaar is gaat mijden? ‘Mensen hebben het moeilijk met de situatie. Ze zien hun vader of moeder steeds slechter worden. Dat geeft verdriet en het kan beangstigend zijn. Als je je geen raad weet met een situatie, dan probeer je hem te voorkomen.’

Maart 2020 nemen Dennis en Wendy in Gastenhuis Leusden het stokje over van zorgechtpaar Marjan en Anko die met pensioen gaan. ‘In ons Gastenhuis zullen we er ook echt voor de familie zijn. Het is zo belangrijk dat iemand ook eens een praatje met jou maakt. Als persoon. Vraagt hoe het met jou gaat. En niet alleen met je om de tafel wil als er een zorgplan moet worden opgesteld.’ En dan speelt natuurlijk de hele entourage mee. Het Gastenhuis is compact en gezellig, huiselijk. Het staat Wendy nog helder voor de geest hoe ze haar vader in het verpleeghuis ophaalde van zijn kamer en naar een onpersoonlijke aula bracht. Daar zaten ze dan, in plastic kuipstoeltjes aan een tafeltje met kunstbloemetjes. ‘In een van mijn gesprekken met de directie hoorde ik dat in een Gastenhuis altijd verse bloemen op tafel staan. Ja! Dacht ik. Verse bloemen! Dat zijn kleine dingen die zo ontzettend veel verschil maken. Ze geven je het gevoel dat je er toe doet.’

‘Ik vind het fijn dat ik bij Het Gastenhuis gewoon in dienst kan.’

Wendy werkt al lang als verpleegkundige. Gestart in de thuiszorg, nu als coördinerend verpleegkundige in een huis voor mensen met dementie. Tussendoor werkte ze voor Vegro, een leverancier van hulpmiddelen in de zorg. Ze bezocht mensen om te beoordelen welke hulpmiddelen zij nodig hadden. Hierdoor kwam ze op heel diverse plekken. Ze zag veel schrijnende dingen in grote verzorgingshuizen, maar ook hoe het wel kon in kleinschalige initiatieven. Ze had het wel gewild, zelf zo’n huis beginnen. Haar vriendin deed het in Drenthe. Die startte daar een zorgboerderij voor mensen met niet aangeboren hersenletsel. ‘Maar toen ik zag wat er allemaal bij het ondernemerschap kwam kijken, was mij dat een brug te ver.’ Dat ze bij Het Gastenhuis gewoon in dienst kan, past beter bij haar. ‘Nu heb ik de veiligheid van een stevige organisatie die achter me staat. En niet te vergeten collega-zorgechtparen om mee te sparren.’

Voor Dennis is de zorg helemaal nieuw. Hij werkt al bijna 30 jaar in de IT. Eerst op het technische vlak, de laatste tien jaar als schakel tussen de techneuten en de gebruikers. ‘Ik inventariseer wensen en eisen en vertaal die in iets wat gemaakt kan worden. Dat ligt mij enorm. Natuurlijk is de zorg heel anders dan de IT, maar ook in mijn rol als onderdeel van een zorgechtpaar draait alles om luisteren, behoeftes inventariseren en evalueren.’ Hij ziet voor zichzelf geen rol weggelegd op het zorginhoudelijke vlak. ‘Wel zal Wendy af en toe met mijn frisse blik te maken krijgen’, lacht hij, ‘maar ik zal me vooral als gastheer over familie ontfermen. Verder vul ik haar goed aan op de meer organisatorische zaken als administratie, IT en contacten met leveranciers.’

‘Je ziet hoe bewoners opleven als ze merken dat ze er toe doen.’

Het Gastenhuis Leusden is open sinds de zomer van 2018. ‘Het is een luxe hoor, dat er al een geweldig team staat, dat volgens de visie van Het Gastenhuis werkt’. Wendy ziet erg uit naar haar nieuwe werkomgeving. In haar huidige werk ziet ze maar al te vaak dat er vooral taakgericht gewerkt wordt. ‘Voor sommigen blijft het onmogelijk om samen de krant lezen óók als werk te zien. En waarom moet iedereen tegelijk aan het ontbijt en om 10 uur aan de koffie? Waarom lopen mensen kamers binnen met de mededeling ‘ik kom u uit bed halen’ in plaats van te vragen ‘heeft u al zin om op te staan?’

Een tijdje terug woonde er een oud-verpleegkundige als bewoner in het huis waar Wendy werkte. ‘Ik liet haar een keer helpen een medebewoonster in bed te leggen. Het was zo mooi om te zien hoe die skills dan nog helemaal aanwezig blijken. Ze stak haar arm onder het hoofd van haar huisgenoot, schoof het kussen een stukje omhoog en vroeg aan mij ‘tellen we tot 2?’ Maar een bewoner zo laten meehelpen, wordt direct bediscussieerd. Dat hoor je niet te doen. Daar moet je mee uitkijken. Waarom? Ik weet heus wel of ik iemand zoiets kan toevertrouwen. Je zag hoe deze dame hiervan groeide. Hoe ze opleefde van het feit dat ze weer even als oud-verpleegkundige van betekenis kon zijn en hoe ze genoot van de waardering die ze er voor kreeg. Dat is toch waar het om draait?’ Dennis valt Wendy bij: ‘mijn jongste oma was altijd heel zelfstandig. Heeft haar hele leven gewerkt. Ik vond het vreselijk om te zien dat niemand daar aandacht aan schonk. Dat niemand z’n best deed om haar haar eigenwaarde te laten behouden. Met Het Gastenhuis krijgen we de kans om het anders te gaan doen. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.’


Wendy (51) en Dennis (57) zijn elf jaar samen en hebben zeven kinderen die inmiddels hun eigen weg gaan. Maart 2020 verruilen ze Nieuwerkerk aan de IJssel voor een nieuwe toekomst in Leusden. Volg hun huis op hetgastenhuis.nl/leusden

Deel dit interview

Blijf op de hoogte

Schrijf je in voor onze halfjaarlijkse nieuwsbrief

    Tarieven

    Wat kost wonen bij een Gastenhuis? En hoe vraag je vergoeding aan vanuit de Wet langdurige zorg?

    Lees meer

    Vacatures

    Deel jij onze visie op dementiezorg? Wij zijn doorlopend op zoek naar zorgtalent op alle niveaus.

    Bekijk onze vacatures